Şiir

Herkesin akla kazınacak çeviklikte muazzam bir tutkusu vardı, benimse hiçbir şeyim.

" Bir avuç toprak, bir kalp kadar ağır", Bir ismin yankısı kadar uzun yalnızlık Ama bilirim....

Bize verilmiş hayat nimetini, modaya ayak uydurarak tüketmemeli...

Un tanesiydim ezilmiş, parçalanmış Daha fazla küçülemez hale getirilmiş Oysa!! Hatırlıyorum Ya da öyle hatırlamak istiyorum Bir zamanlar dolu bir başaktım Başımı sağa sola sallayıp Güneşi içime çeken Sahi öyle miydim? Yeşil miydim bir zamanlar? Yoksa hep beyaz mıydım?

Unuttum renkleri, gözlerinin kahvesini bildim

Geçmişten kalma bir mektup

Kendimi affettim…..