Şiir

Düğünlerden isyanlara, el ele omuz omuza birliği ve dayanışmayı simgeleyen; terleten ama asla vazgeçilemeyen coşkulu halay geleneğini anlatan şiir.

Bir evladın, yıllar geçse de dinmeyen kırgınlık ve acıyla babasına seslenişi; yaşanamamış bir hayatın ve içe gömülen öfkenin izlerini taşır.

Bir kadının nasıl sevilmesi gerektiğini anlatan şiirsel metin; sorumlulukla sevmenin anlamını vurgular.

Görülmeyen emeklerin, yorgun bedenlerdeki huzurlu kalplerin anlatıldığı; işçilerin bir gün değil her gün kutlanması gerektiğini kaleme alan bir şiir.

Şimdi sizin için ne yazalım Yazmak değilde sevgili bayan Kirli bir şeyler karalayalım

Bir şiir yazıyorsun diye açlar doyurulmayacak Ne gözyaşları, ne akan kanlar durmayacak Bir şiir yazıyorsun diye sınırlar kalkmayacak

Bazı yürekler terazi gibidir.

Mezar bekçisi sevgilileriyiz,ölü toprağını valizimizde taşıyan…

Sevdiğinin şehrine iz bırakmadan gelen bir kalbin, rüzgârda hissedilmeyi uman sessiz varlığı… Maviyle yeşilin ayrıldığı yerde, hasretini seren bir ruhun “Ben sende hangi izim?” diye sorduğu derin bir aşk ve özlem hikâyesi.