Korkma Yalnızca Bir İz-O-Mert (devamı)

Kimse bilmez ki, ben sayı sayma işini gözlerimden bilirim. Her yeni bakışın yanına illa ki boynu bükük, kaburgası yırtık, dili gönülden ayrık bir sayı eklerim. Mesela dörtle bir yan yana gelmişse adı özlemdir, dörtle iki baş başa kalmışsa sanı nefrettir. Çift sıfır düştüyse öyle ansızın gözlerimin perdesinden, bir de çarptıysa başını yeni yetme şarhoşken; korkma, sonu hiçliktir. Hem nereden bilirdim ki ben, eczaneden alınan organ naaşı cenaze marşına kaç tabutla yetişir? Müphem bir kitapta okumuştum sanırsam, anımsayamazsam adını sen getir. Karşılıklı iki ayna birbirlerini doğru açıyla yansıtabildiklerinde sonsuzu oluştururlarmış. Ne tuhaf! Ne sinsi bir anestezi! Gözlerime doğru acıyla bak şimdi sensei!.. Hangimizin toprağı azelyalarından yüz çevirir? Cevap işitilmez. Oyunculardan birinin ruhu kesiktir ve sahne gururla kirlenir. Ama bilirim ki sen getirirsin yalancı baharları. Sahiymiş gibi esme artık, rüzgarında vebalı kırlangıçlar yetişir.

Pencereden bi salınsa fezaya karışacağına hükmen kefil perde kadar hürüm bu asır da. Miladı sevmedim tanrım, baştan yazılsın şu aldatmacalar, fitnekar tiradın ilk satırı da. Geyiğin biri çıkıp da tatmasın o zırnıktan, toprak kokmasın öyle nazlı, doğmasın İbrahimler, Yusuflar, Davutlar da. Gelmesin artık kimse! Gelmesinler, uyuyanlara söyleyin! Sığınacak tek cephe kalmadı ufku çolak arazide. Işıklar sönmek üzere sensei. Bu ilk ve son perde. Biliyorum tahammülün yok kara kuşaklı kedilere. Gölgende dikilecekler eğer karanlık, zırh gibi çökerse. Haydi geç kalma evine. Dur, dur bekle biraz gitme! Ceketini düşürmüşsün bak, ne dalgınsın! Al bunu da üşütme. İstersen vereyim boynumdaki atkıyı, vebali kalsın yine sende?