senden, benden, bizden..
Defterimin pembe olduğuna bakma! O her zaman beni görebilen dolap dahi mutsuz bu gece. Masamdaki ”ölmez çiçek” yazdırıyor bunları. En çok o bilir bakakalmayı. Diyor ki:
— İnsanların beklenmeyen kavşaklarda karşılaşması için yola çıkmaları gerekir. Senin üstün kir pas içinde; onunkini üflesen uçar.
O yüzden ben gümüşi bir balık olayım en iyisi. Belki okyanusta sen, bir şişenin içinde, tesadüfen karşılaşırız..
Adalet, insanlık tarihinin en kadim kavramlarından biridir. Bireyin yaşamında karşılaştığı adaletsizlik deneyimleri, yalnızca geçici duygusal tepkiler değil; aynı zamanda etik sorgulamalara, kimlik…
Dağcılığın felsefi mahiyetine dair kaleme aldığım bu çözümleme, dağcılık eyleminin yalnızca bir doğa sporu olmadığını; aynı zamanda bireyin evrendeki yerini sorgulama çabasını,…
Baharı hissedebilmek için rüzgara sarılmaya çalışan insanın çaresizliği vardı hepimizde. Yasemin, Ersin, Mehmet, Buket ve Bende. Liseden mezun olduktan sonra her cuma kahve ve nargile içmek için buluşurduk. Bunu rutine bağlamıştık. Yasemin, her zaman organizatörlüğünü üstleniyordu bu buluşmaların. Sanki sadece bu görev için vardı. Herkesi dinler, az konuşur, çok güler. Gülümsemesinde hüzünlü bir sevgi yansıması vardır. Gözlerinin altında doğal hafif şişkinlik olan kadınların manalı baktığını düşünürüm. Derin bir yaraları vardır sanki. Gülümsediklerinde de Yasemin’de olduğu gibi hüzünlü sevgiyi yansıtırlar. Bir sorunu dinlerken onu anlatandan daha fazla acı duyardı Yasemin.
Hayat çoğu zaman büyük olaylardan değil, küçük anlardan oluşur. İnsan mutluluğu da çoğunlukla bu küçük anlara verdiği anlamdan doğar. Bazen hayatı güzelleştiren şey, daha fazlasını yaşamak değil; yaşadığımızı fark etmektir.
