ŞAHSİYET DİZİSİ EKSENİNDE KİŞİSEL ADALET ARAYIŞININ KÖKENİ VE SONUÇLARININ FELSEFİ ANALİZİ

Adalet, insanlık tarihinin en kadim kavramlarından biridir. Bireyin yaşamında karşılaştığı adaletsizlik deneyimleri, yalnızca geçici duygusal tepkiler değil; aynı zamanda etik sorgulamalara, kimlik biçimlenmesine ve eylem pratiklerine yol açar. Kimi birey için adalet, toplumsal bir talepken; kimileri için ise kişisel bir hesaplaşmanın, travmatik bir geçmişin ya da vicdanın sesinin somutlaştırılmasıdır.

Bu bağlamda 2018 yılında bir dijital platformda yayımlanan ve senaryosunu Hakan Günday’ın kaleme aldığı Şahsiyet dizisi, kişisel adalet arayışını temele alan kurgusuyla, Türkiye televizyon tarihine etik-felsefi bir katman kazandırmıştır. Başkarakter Agâh Beyoğlu’nun, Alzheimer hastalığı teşhisi sonrası, geçmişte örtbas edilmiş bir tecavüz vakasının faillerini kendi yöntemleriyle cezalandırma kararı, yalnızca bireysel bir intikam arayışı değil; aynı zamanda sistemin işleyişine, toplumsal hafızaya ve bireysel vicdana yönelen bir başkaldırı niteliği taşır.

1. Kişisel Adalet Arayışının Kökeni

1.1. Hafıza, Kimlik ve Kişilik

Türkçede kişilik, kimlik, karakter anlamlarına gelen “Şahsiyet” kavramı hem sözlük anlamı hem de dizi bağlamında insanın kim olduğu ve bunun nasıl inşa edildiği meselesini merkeze alır. Şahsiyet dizisinin baş kahramanı Agâh Beyoğlu, monoton ve yalnız bir emeklilik hayatı süren, kurallara saygılı, sıradan bir vatandaştır. Onu radikal bir eylem planına iten ilk kıvılcım, Alzheimer teşhisi alması ve yaşadığı hafıza kaybı sorunuyla yüzleşmesidir. Agâh Bey’in hafızasını kaybetme süreci, onun ‘benlik’ duygusunu tehdit eder. Agâh, yakında anılarını, becerilerini ve nihayetinde kendi kimliğini yitireceğini fark eder ve varoluşsal bir krize girer: “Peki benim şahsiyetim ne olacak?” sorusunu kendi kendine sorarken bu durum onun kimlik inşasında radikal bir değişime yol açar.

Bu noktada, Agâh’ın hafıza-kimlik-ahlak üçgeninde yaptığı sorgulama çok katmanlıdır. Belleğin kaybı, kişisel kimliği yok oluşa sürükler mi? İnsan, anı ve deneyimlerinin toplamıdır; belleğimiz silindiğinde, etik değerlerimiz ve toplumsal rollerimiz de anlamını kaybeder mi? Agâh tam da bunu düşünür: Yaptığı şeyleri hatırlamayacaksa, ahlaki sorumluluk duymaya devam edecek midir? Hafızanın, vicdan üzerinde önemli bir işlevi vardır. Pişmanlık, suçluluk gibi duygular ancak yapılan eylemler hatırlandıkça bizi etkiler. Agâh belki de şunu fark eder: Unutacak olmak, vicdani hesap verebilirliğini ortadan kaldıracaktır. Bu, onun açısından bir tür özgürlüktür.

Agâh’ın hafıza kaybını bir avantaja dönüştürmesi, felsefi açıdan da ilgi çekicidir. Kişisel kimliği bellek sürekliliğine bağlayan ünlü filozof John Locke, bir insanın aynı kişi olarak kalmasının onun anılarına bağlı olduğunu ileri sürer. Agâh ise Locke’un tersi bir yoldan gider: Kendisinin aynı kişi olarak kalmayacağını bildiği için, normalde o kişi olarak yapmayacağı fiilleri gerçekleştirmeye girişir. Mevcut toplumsal kimliği, emekli bir devlet memuru ve kendi halinde bir ihtiyar kimliğidir; ama hafıza silinince bu kimlik de yok olacaktır. Öyleyse, kendi kişiliğini ve değerlerini hesap verme derdinden kurtararak, başka bir kimliğe, bir intikam infazcısına, bürünebilir. Bu dönüşüm, etik bağlamda ciddi bir sorun barındırır: Bellek kaybı, sorumluluk duygusunu da yok eder mi? Agâh bir bakıma gelecekteki unutkan halini ahlaki bir kalkan olarak kullanmaktadır. Yaptıklarının hesabını veremeyeceği bir zihinsel duruma girecek oluşu, şimdiki aklı başında haline bir muafiyet sağlar gibi. Bu düşünce hattı, Kant’ın ödev ahlakıyla tamamen çelişir; zira Kant ahlaklılığın unutmak ya da hatırlamakla ilgisi olmadığını, akıl ve iradeyle ilgisi olduğunu söyler. Agâh ise akıl durumu bozulmadan önce, akıl dışı bir işe kalkışmak gibi görünürde paradoksal bir yoldadır. Fakat onun perspektifinden bakarsak, aslında bu son derece rasyonel bir tercih gibi durmaktadır: Nasıl olsa yakında vicdan azabı çekemeyecek, öyleyse vicdanının gerektirdiği işleri şimdi yapmalıdır.

Dizide hafızanın önemi üzerine yapılan bir diğer vurgu, Agâh’ın unutmamak için aldığı önlemlerdir. Alzheimer’ı ilerledikçe sık sık not defterine ve duvarlara yapıştırdığı post-it kâğıtlarına başvurur. Cinayet planlarını, hedeflerinin isimlerini ve kendine hatırlatmaları bu notlarda tutar. Unutmak istemediği şey adalet misyonudur. Alzheimer sayesinde cüret ettiği eylemleri Alzheimer yüzünden unutmaya başlamaktan korkar. Bu trajik ikilem, insanda hafızanın adalet duygusu için ne denli kritik olduğunu gösterir.

Agâh’ın kimliğinin dönüşümü, psikolojik olduğu kadar ahlaki kimlik dönüşümüdür. İlk cinayetini (ağır ceza hâkimi öldürmesini) işledikten sonra, sanki içinde bir eşik aşılır. Başta titiz planlar yaparken, ilerleyen bölümlerde hafızası kötüleştikçe daha pervasız ve gözü kara hale gelir. Burada belki de Nietzsche’nin “Unutma, insanın karşılaştığı zorluklara katlanabilmesini sağlar” fikrine atıf yapabiliriz. Agâh için unutma, acıların değil ama suçluluk duygusunun üstesinden gelmenin aracıdır. Unutacağı için yakınmamayı öğrenir. Belleğinin siliniyor olması, ahlaki muhakemesini rahatsız eden unsurları da silmektedir. Bu sayede ikinci, üçüncü cinayetlerde çok daha soğukkanlıdır. Bir anlamda, kendi şahsiyetini unutması, onun kendi şahsiyetini aşan bir figüre dönüşmesine imkân tanır.

Sonuç olarak, hafıza ve kimlik teması, Agâh’ın adalet anlayışının hem motivasyonunda hem de uygulamasında kilit rol oynar. Agâh, unutmaya başlamadan önce, kendisinin “son bir eylemle hatırlanmasını ister. Burada devreye giren motivasyon, sıradan bir intikamdan çok, hatırlanma arzusunun adalet arayışına dönüşmesidir. Zira bilinç kaybının eşiğine gelince, kimliğine sıkı sıkıya sarılma isteği öne çıkar. Hafızası silinmeden önce içindeki adalet idealini gerçekleştirmek istemesi, Erikson’un tarif ettiği yaşlılık krizine bir cevaptır: Kendi geçmişiyle hesaplaşarak benlik bütünlüğü arar.

Öte yandan hafızasının silinecek olması, Freudcu bastırma mekanizmalarını kaldırarak agresif eylemleri mümkün kılar ve aynı zamanda ona vicdani muafiyet duygusu verir. Kendi kimliğini unutacak olması, onu geleneksel kimliğinin sınırlarından azat eder; adeta yeni bir kimlik, intikamcı, benimser. Bu yeni kimlikte, geçmişin mağdurlarının unutulmuş sesi olma misyonu vardır. Agâh, unutulmaya yüz tutmuş Reyhan’ın anısını diri tutan tek kişidir ve kendi hafızası silinmeden o anıyı eyleme dökerek tarihe not düşmek ister. Hafızanın yok oluşuna karşı, adaleti var ederek direnmeye çalışır. Bireysel düzeyde, hatırlamak ve unutmak arasındaki bu savaş, onun eylemlerinin ahlaki yargısını da zorlaştırır: Unutmanın gölgesinde yapılan bir adalet arayışı, ne kadar bilinçli ve sorumlu tutulabilir? Dizide bu sorunun net bir cevabı yoktur; izleyici, bir yandan Agâh’a hak verirken bir yandan da yaptıklarının aşırılığını görür. Bu ahlaki bulanıklığın kaynağı, işte hafızanın silinmesiyle kimliğin muğlaklaşmasıdır. Fail, eylemlerinin hatırasından arınmıştır ve bu, onu kısmen cezai sorumsuz kılar. Agâh’ın arkasında not bıraktığı “Ben yaptım” imzaları bile, bir süre sonra anlamsızlaşır, çünkü o imzayı atan şahsiyet zihninde buharlaşmaktadır.

1.2. Sistemin Yetersizliği ve Kişisel Sorumluluk

Agâh’ın adalet anlayışı, resmî kurumların (polis, mahkeme, medya vb.) suçluları cezalandırmada yetersiz veya isteksiz kaldığı fikrinden beslenir. Toplumsal adalet mekanizmalarında gördüğü adaletsizlik, onu kendi yöntemleriyle düzeni sağlama yoluna iter. Bireyin kendi adaletini sağlama dürtüsü, felsefi açıdan doğal hukuk ve toplumsal sözleşme teorileriyle ilişkilendirilebilir.

Adalet kavramı tarih boyunca iki ana kaynaktan beslenmiştir:

1. Pozitif Hukuk: Devletin yasalarla belirlediği kurallar bütünüdür.
2. Doğal Adalet/Vicdan: Bireyin içsel ahlak anlayışına dayanan adalet duygusudur.

Thomas Hobbes’a göre, insanlar doğa durumunda kendi çıkarlarını koruma güdüsüyle hareket ederler. Ancak, toplumsal düzenin sağlanabilmesi için bireylerin cezalandırma yetkisini devlete devretmesi gerekir. Ne var ki, Agâh Beyoğlu’nun hikâyesinde, devletin adaleti sağlama konusundaki eksikliği, bireyi kendi adaletini tesis etmeye yöneltir. Agâh Beyoğlu’nun hikâyesi, hukuk ile vicdan arasındaki boşluktan doğar. Hukuk sistemi, geçmişte işlenen suçları görmezden gelirken, Agâh’ın vicdanı bu boşluğu doldurma isteğiyle harekete geçer. Burada Jean-Jacques Rousseau’nun doğal insan kavramına benzer bir durumda söz konusudur: Toplumun yozlaştırdığı düzen içinde birey, saf ve içsel adalet arayışına girer. Bu, John Locke’un adalet sağlanmadığında bireyin doğal hakkını kullanabileceği görüşüyle örtüşmektedir.

1.3. Vicdan ve Hesaplaşma

Kişisel adalet arayışı, aynı zamanda bir iç hesaplaşma hikâyesidir. Agâh’ın geçmişinde tanık olduğu, yok saydığı veya bilerek sessiz kaldığı kimi olaylar, onu yarım kalmış bir etiğin peşinden sürükler.

Immanuel Kant’a göre ahlak, dışsal baskılarla değil, bireyin içsel yasasına yani vicdanına itaat etmesiyle mümkündür. Vicdan, bireyin kendi içinde kurduğu bir mahkemedir. Bu mahkeme bireyin davranışlarını yargılar, böylece kişi, dışsal bir ödül ya da cezadan bağımsız olarak adaleti arar. Vicdanın bu yönü, kişisel adalet arayışının içsel kökenlerini felsefi bir düzlemde anlamamıza yardımcı olur. Bu anlamda ahlaklı birey, yalnızca yasalara değil, kendi içindeki ödeve uyar. Agâh, Alzheimer teşhisi aldıktan sonra artık zamanının sınırlı olduğunun farkındadır. Bu farkındalık, onu içsel bir hesap verme durumuna iter. Eyleme geçişi, dışsal bir baskının değil, vicdani bir zorunluluğun ürünüdür:

“Benden başka kimse cezalandırmayacaksa, ben yapacağım.” (Bölüm 3)

Bu sahne, bireyin kurumsal adaletin çöktüğü bir dünyada kendi etik yasasını devreye sokması olarak okunabilir. Kant’ın “ahlak yasası içimizdedir” ilkesiyle doğrudan bağlantılıdır.

Nietzsche’ye göre ahlak, zayıfların güçlüleri dizginlemek için uydurduğu bir araçtır. Gerçek etik, bireyin değerleri kendisinin yaratmasıyla mümkündür. Agâh, sistemin yıllardır koruduğu failleri cezalandırmak için harekete geçtiğinde, yasal ahlakın dışına çıkar ama kendi içsel değer sistemini yaratır. Dizide bu dönüşüm özellikle cinayet sonrası düzenlediği sahnelerle sembolize edilir. Agâh cinayetleri bilinçli şekilde mesaj içeren yapılar hâlinde bırakır: Kurbanların suratına yazılar, müstehcen semboller ve medya önünde teşhir… Bunlar, yalnızca intikam değil, sembolik adalet eylemleridir. Nietzsche’nin Tragedyanın Doğuşu eserinde tanımladığı gibi, Dionysosçu kaos ve Apolloncu düzenin birleştiği noktada Agâh, hem yıkan hem kuran figür olur. O artık yalnızca bir katil değil, kendi etik sistemini kuran bir etik özne, bir üstinsandır.

Paul Ricoeur’e göre hafıza, yalnızca geçmişi hatırlamakla kalmaz; onu anlatı yoluyla yeniden kurar. Bu yeniden kurma süreci, etik bir iyileşme aracıdır. Agâh’ın eylemleri bu anlamda bir anlatıya dönüşmüştür: Her cinayet, geçmişin bir adaletsizliğine işaret eder. Dizide Agâh, kurbanların üzerine mesajlar yazar. Bu yazılar, kamuya hitap eden bir anlatıdır: Adalet sistemi sustuysa, kelimeler hâlâ konuşabilir. Bu eylemler, hafızanın sembolik düzeyde yeniden kurgulanmasıdır ve Ricoeur’ün anlatı kimliği kavramıyla örtüşür. İlk cinayet sonrası Agâh, eski adliye binasının avlusuna kurbanın cesedini yerleştirir. Bu bir simgesel anlatı kurma eylemidir: Adalet orada ihlal edilmiştir; şimdi orada geri alınır. Bu görüşe uygun bir sahne olarak değerlendirilebilir.

Sartre ve Camus gibi varoluşçu filozoflara göre insan, yaptığı seçimlerle ve sorumluluklarıyla var olur.  Agâh tamamen özgür bir özne olarak kendi değerlerini yaratır ve sorumluluk alır. Ömrünün son demlerinde, varoluşunu ancak suçluları cezalandırarak anlamlı kılabileceğini düşünür. Sartre’ın radikal özgürlük anlayışıyla bakıldığında, Agâh, hafızasının yok oluşuyla birlikte yeni bir anlam inşa etmeye karar verir.

2. Kişisel Adalet Arayışının Sonuçları

2.1. Ahlaki Çelişkiler ve Suç Kavramı

Agâh, suçluları cezalandırma girişiminde bulunurken, kendisi de kanun dışı eylemlerde bulunur. Burada iyi-kötü, haklı-haksız gibi ikilemler muğlaklaşır. Jeremy Bentham ve John Stuart Mill’in faydacı etik anlayışı, bir eylemin sonucunda toplum için en fazla faydayı sağlayıp sağlamadığına bakar. Agâh’ın bireysel adalet arayışı, belirli suçluların cezalandırılmasını sağlasa da uzun vadede hukuk sistemini değiştirmez. Bu nedenle, faydacı bakış açısına göre, onun eylemleri adaleti sistematik olarak güçlendirmek yerine bireysel tatmine hizmet edebilir.

• Amaca Giden Yolda Araçlar: Machiavelli’nin “amaç araçları meşrulaştırır mı?” sorusundan bu yana, bir eylemin etik meşruluğu sık tartışılan bir konudur. Agâh’ın motivasyonu saf bir adalet sağlamak isteği olsa bile, kullandığı yöntemler şiddet ve cinayete dayanır. Bu da diziyi, ahlaki gri alanlara çeken temel unsurdur.
• Kişisel Haklılık ve Toplumsal Hukuk: Kişinin kendi eliyle adaleti tesis etmesi, topluma karşı da bir sorumluluk almayı gerektirir. Zira bireysel adalet arayışı, keyfi ve öç alma eylemlerine de dönüşebilir. Bu da yeni bir şiddet döngüsüne yol açabilir.

2.2. Suç ve Ceza Döngüsü

Dostoyevski’nin klasikleşmiş Suç ve Ceza eserindeki Raskolnikov karakteri, bireysel ahlaki üstünlük iddiasıyla cinayet işler; ancak kendi vicdan muhasebesinde bunalıma sürüklenir. Şahsiyet dizinde de benzer bir döngü söz konusu olabilir:

• Vicdan Azabı ve Kaybolan Kimlik: Agâh, alzheimer sebebiyle suçlarının sonuçlarıyla sürekli ve tam olarak yüzleşemese de “Adalet sağlamak için mi, yoksa kendi içsel tatmini için mi hareket ediyor?” sorusu izleyiciyi meşgul eder.
• Cezalandırmanın Doğası: Foucault’nun “Hapishanenin Doğuşu” eserinde, cezalandırmanın sosyal ve sembolik işlevleri üzerinde durulur. Bireysel olarak verilen ceza, toplumsal bir dönüşüm yaratır mı yoksa yalnızca bir intikam hissini mi tatmin eder? Dizide bu soru yanıtsız kalsa da Agâh’ın eylemlerinin tek seferlik olmadığını ve bir çeşit ‘uyanış’ yarattığını sezinleriz.

2.3. Toplumsal Yüzleşme ve Hakikat İhtiyacı

Dizinin ilerleyen bölümlerinde, sadece Agâh’ın değil, toplumun ve kurumların da geçmişle yüzleşmesinin gerektiği ortaya çıkar. Suçların örtbas edilmesi, mağdurların ve yakınlarının mutsuzluğu, sistemin işleyişindeki çarpıklıklar görünür hâle gelir.

• Hakikat ve Adalet İlişkisi: Bir toplumda gerçek adalet, hakikatin eksiksiz biçimde ifşa edilmesinden geçer. Agâh’ın bireysel şiddet eylemleri, sistemin yüzeyselliğini gözler önüne serse de bu, toplumsal bir yarayla nasıl baş edileceğine dair kalıcı bir çözüm sunmaz.
• Bellek ve Unutmama Görevi: Agâh, unutmamak üzere yola çıkar; ancak hastalığı dolayısıyla kendi kişisel belleğini koruması bile mümkün değildir. Burada, dizi bize “Toplumsal hafıza nasıl korunur?” sorusunu açar. Kişisel gayret mi, yoksa kurumsal düzenleme mi?

2.4. Bireysel Özgürlük ve Sorumluluk

Kant’a göre, insan özgürlüğü ancak bireyin ahlak yasasına uygun hareket etmesiyle anlam kazanır. Özgürlük, keyfi davranma hakkı değil, ödev duygusuyla hareket edebilme kapasitesidir. Şahsiyet’te Agâh, özgürce cinayet işlemeye girişir; ancak bu özgürlük, aynı zamanda yoğun bir sorumluluğu da omuzlarına yükler.

Jean-Paul Sartre’ın varoluşçu felsefesi, bireyin yaptığı seçimlerle kendini inşa ettiğini savunur. Agâh’ın seçimleri, onu bir adalet savaşçısı mı yapar, yoksa bir katil mi? Dizide, Agâh’ın geçmişteki travmalarının, toplumsal adaletsizlikle birleşerek onu bir hakikat uygulayıcısına dönüştürdüğünü görürüz. Ancak Sartre’a göre, hiçbir dış etken bireyin sorumluluğunu ortadan kaldırmaz. Agâh, yaptığı her eylemden tamamen kendisi sorumludur.

3.  Unutma, Adalet ve İnsan Olma Hâli

Şahsiyet dizisinin temel olay örgüsü, İstanbul’dan uzak bir taşra kasabasında yıllar önce işlenmiş bir tecavüz suçunun üzerinin örtülmesiyle ilgilidir. Söz konusu suç, yalnızca bireysel bir sapkınlığın değil, bütün bir topluluğun susarak, görmezden gelerek ve sessizce onaylayarak işlediği kolektif bir suç hâline dönüşür. Bu durum, sosyolojik olarak kasaba kavramının karanlık yüzünü açığa çıkarır. Kapalı sosyal yapılar, hiyerarşi ve geleneksel değerlerle örülü bu tür topluluklar, çoğu zaman adaleti değil, düzeni koruma güdüsüyle hareket eder. Gerçek, düzeni tehdit ettiğinde ise bastırılır. Bu bastırma süreci yalnızca bireylerde değil, kolektif bellekte de yaşanır.

Arendt’in Eichmann üzerinden geliştirdiği banal kötülük kavramı, Şahsiyet dizisindeki kasaba halkının tutumunu açıklamakta oldukça işlevseldir. Arendt’e göre kötülük her zaman radikal bir niyetin değil, düşünmeden, sorgulamadan itaat etmenin sonucudur. Şahsiyet’te kasaba halkı ne doğrudan suç işler ne de kurbanı korur. Onların hiçbir şey yapmaması, suçun sürmesini sağlar.

Zygmunt Bauman’ın modern toplumların kötülüğü bürokratik yollarla nasıl olağanlaştırdığını anlattığı Modernlik ve Holocaust adlı eserinde suçun yaygınlaşmasını bireylerin sorumluluk duygusunu kaybetmesiyle mümkün olduğunu ifade etmiştir. Şahsiyet dizisinde suçun gizlenmesinde polis, doktor, muhtar gibi güvenilir pozisyonlarda bulunan kişilerin yer alması bu savla örtüşür. Bu bireyler suça doğrudan katılmasalar bile sistemi ve sessizliği koruyarak adaletsizliğe hizmet ederler. Böylece kötülük, yalnızca bireysel değil, yapısal bir sorun hâline gelir.

Ricoeur, Hafıza, Tarih, Unutma adlı eserinde, bireysel ya da kolektif düzeyde yaşanan adaletsizliklerin unutulmasının, hafızayı etik bir yükümlülük olmaktan çıkardığını söyler. Kasaba halkının artık bu mesele kapandı tavrı, travmatik geçmişin bastırılması değil, aktif olarak inkâr edilmesidir.

Bu bağlamda dizide Agâh’ın eylemleri, yalnızca bir cezalandırma değil; kolektif hafızanın yeniden kurulmasıdır. Her cinayet, bastırılmış bir gerçeğin kamusal alana taşınmasıdır. Yani Agâh, sadece kişisel adalet değil, toplumsal yüzleşme için harekete geçmiştir. Aynı zamanda, Agâh’ın cezalandırdığı kişiler yalnızca fail değil; suça göz yuman tanıklardır. Bu da diziyi adaletin sadece hukuki değil, ahlaki ve toplumsal bir mesele olduğunu tartışmaya açar. Bu bağlamda dizi, bireysel adalet arayışını yalnızca karakterlerin vicdani tepkileriyle değil, toplumsal hafızanın bastırılması ile birlikte ele alır. Adaletin gerçekleşebilmesi için sadece faillerin değil, sessiz kalanların da sorgulanması gerektiğini savunur. Agâh’ın eylemleri bireysel gibi görünse de bu eylemlerle toplumun bastırdığı hafıza açığa çıkarılır. Böylece Şahsiyet, kişisel adalet arayışını kolektif bir yüzleşme aracına dönüştürür. Buna karşın dizi, tek başına kişisel adalet arayışının çözüm yerine daha büyük sorunlara yol açabileceğini de açıkça göstermektedir.

Son tahlilde, Şahsiyet’in felsefi sorgulaması, seyirciyi bir yandan “bir birey kendi adaletini arayarak ne kadar ileri gidebilir?” sorusunu cevaplamaya, öte yandan “toplumun hafızası yoksa veya susturuluyorsa, gerçek adalet nasıl sağlanır?” sorusuyla baş başa bırakır. Agâh Beyoğlu’nun adalet anlayışı, klasik hukuk sisteminin yetersizliğine bir tepki olsa da sonuçları bireysel intikam ve vicdan rahatlatma sınırlarını aşamaz. Felsefi olarak bakıldığında, bu tür bir adalet arayışı, toplumsal düzene uzun vadede zarar verebilir mi, yoksa yozlaşmış bir sistem içinde gerekli bir başkaldırı mıdır?

Bunun cevabı, adaletin bireysel mi yoksa kolektif bir olgu mu olduğu sorusunda saklıdır. Eğer adalet, yalnızca yasalarla sağlanabilecek bir yapıdaysa, Agâh’ın eylemleri bir düzensizlik yaratır. Ancak adalet aynı zamanda vicdani ve etik bir olguysa, Agâh’ın yaptığı şey toplumun unuttuğu bir sorumluluğu hatırlatır. Sonuç olarak, Şahsiyet dizisi, kişisel adaletin kaçınılmaz bir etik ikilem olduğunu gösterir: Adalet, yasaların içinde mi kalmalıdır, yoksa bazen yasaların ötesine mi geçmelidir? Bu soru, dizinin finalinde de cevapsız bırakılarak izleyiciye yöneltilir.