Deniyorum…
Deniyorum…
Deniyorum…
Görmeyi deniyorum…
Duymayı deniyorum….
Koklamayı deniyorum…
Tat almayı deniyorum…
Dokunmayı deniyorum…
Hissetmeyi deniyorum…
İnsan olmayı…
Deniyorum…
Deniyorum…
Görmeyi deniyorum…
Duymayı deniyorum….
Koklamayı deniyorum…
Tat almayı deniyorum…
Dokunmayı deniyorum…
Hissetmeyi deniyorum…
İnsan olmayı…
Anlamsızlığın anlamının varlığı
Sözler, ruhumuzun uzun parmak uçlarıdır. Bazen bir dostun omzuna dokunur, bazen bir çiçeğin yaprağını okşar, bazen de en narin vazoyu devirip tuzla buz ederler.
Nasıl olduysa oldu, Gözlerim yine yaş aldı. Ne kadar kabul etmesem de Yaşananlar yaşandı. Pişmanlığın elleri Şimdi yine boynumda. Bil ki hiç…