Düş mü, Düşüş mü ?

Kötü değilim demiştim,

iyi de değildim zaten

iki uç arasında gerilmiş

ince bir suskunluk gibiydim.

Bir yanım güneşe bakıyordu,

gözlerini kısmadan, inatla…

diğer yanım geceyi seviyordu,

karanlığın sakladıklarına sığınarak.

İçimde bir fırtına vardı

adı konulmamış, yönü belirsiz;

ne kopabiliyordum ondan

ne de tamamen dinebiliyordu.

Ben ise…

ikisi arasında kalmış

renksiz bir gökyüzüydüm,

ne yağmur olabiliyordum

ne de açan bir gün.

Sordum kendime

bu bir düş müydü,

yoksa sessiz bir düşüş mü?

Cevap gelmedi.

Ama hissettim…

en dip dediğim yerde bile

bir şeyler hâlâ kıpırdıyordu.

Belki umut değildi bu,

belki sadece alışkanlık,

belki de vazgeçemeyişin

en inatçı hâliydi.

Ve ben…

her şeye rağmen

içimde kalan o küçücük hareket için

hâlâ tamamen bitmiş sayılmadım.