bazen en büyük direniş her şeyi oluruna bırakıp yola devam etme cesaretini göstermektir.
Giden gitsin ömür bu ya,
Bırak izi derin kalsın.
Yalan dünya, koca rüya,
Varsın sonu böyle olsun.
Kırık kalbin yükü ağır,
Duyma artık dünya sağır.
İster ağla ister çağır,
Boşver, olan hayır olsun…
Beni sev değil, benim tamamla’nın şiiridir.
Bir mısra sessizliğinde öptüm
Akan gözyaşın süsledi mürekkebi
Ve beyaz sayfaya döküldü
Çiçekler tomurcuk saçıyor dört bir yana
Yalnızlığın öldü bende
Bezenmiş yüreğim ölüm çiçeği ile
Mısralarımda sen
Koşuyor papatyalar arasında
Elinde mutluluk
Gökyüzünü öpercesine
Kendi sesimden kaçıyorum geceleri,
duvarlar beni tanıyor, ben kendimi değil.
Baki olan Dostluk güzeldir.
Kalabalıklar susarken
Gerçek yalnız kalır ortada,
Doğruyu söyleyen yorgun,
Yanlış alkışlanır bazen bu dünyada.
Gözler yaratılmış ıslanmak uğruna,
Boşuna değil mi haykırışların,
Bereketini gizliyorsun benden,
Değil mi yaratılış gayeleri,
Tadılmak ve uğruna savaşmak,
Kıtalar boyu aynı değil mi,
Kara,ak,
Nafiledir, gayeleri akıtılmış beyaz süt,
Dalda yaprak dökümü,
Yerde toz,demir tozu,gökler kurşuni,
Aldatılmış nemin farklı bir tende,
Üzerimize düşen şu damla taneleri,
Kara,ak,
Kıtalar boyu sevişmeler,
Aynı dilde değil mi,
Aynı din,
Aynı ırk,
Aynı sevişme,
Bütün sevdalar aynı dilde değil mi,
