Akşamsefası Bakışlar

Bakışlarının içinde saklı, henüz anlatılmamış hikâyeler var… Sanki yıllarca hayalini kurduğum o tek masalı bana yeniden fısıldıyorlar.

Bakışlarının içinde saklı, henüz anlatılmamış hikâyeler var… Sanki yıllarca hayalini kurduğum o tek masalı bana yeniden fısıldıyorlar. O keskin bakışların hizasında durmak, o derinliğin esiri olmak, bu hayattaki en büyük ve en naif özlemim.

Gözlerinde tam bir akşamsefası rengi var; hem derin hem de hasret dolu. Bazen sen bile bilemezdin hangi duyguya sığınman gerektiğini. Etrafına o meraklı gözlerle bakarken, yeni bir hayatın tazeliğine mi kapılacağını, yoksa geçmişin tozlu anılarına mı tutunacağını seçmeye çalışırdın.

Kalbin, yeni renklerin heyecanıyla ürkek bir kuş gibi çırpınırdı, ama sen; biraz korkudan, biraz da utangaçlıktan olup biteni grilerin arkasından izlemekle yetinirdin. Uzakların aslında sana ne kadar yakın olduğunu biliyordun. Yine de geride bıraktığın yoldan sessizce anılar toplamıştın çantana…

Unutmamak için değil, emin olmak için yanındaydı o anılar. Hayallerini uçuşturacak rüzgârlara karşı onları birer siper gibi taşıyordun. Kendi dünyanı korumaya alıyordun; sadece yeniden kırılmadan, güvenle ilerleyebilmek için. Oysa senin koruma çaban, içinde gizli bir paylaşma arzusunu da taşıyordu yanında. Sen anılarını rüzgârlara karşı siper ederken, aslında o rüzgârın bir gün bizi aynı kıyıda buluşturacağını sessizce bekliyordun. Avuçlarında biriktirdiğin o yaşanmışlıklar, bugün benim kelimelerime rehber olan deniz fenerine dönüştü. Geçmişin gölgesinden çıkıp, yeni rengin içine yürümenin vakti geldi.

Ve şimdi, kalemim ilk defa senin için ayağa kalkıyor. Yeniden buluşmanın, hasretin o en derinlerinden süzülüp gelen mürekkeple dökülüyor bu satırlar. Biliyorum ki bu kelimeler, bir gün sessizce gözlerimizin arasından kalbimize akacak…

 

    Similar Posts

    • Hüznü satın alamazsın

      Yağan yağmurun ardından şehre hoş bir toprak kokusu hakim olmuştu. Koşuşturma içindeki insanlar hafta sonunu sokağın karşısındaki barlarda geçiriyordu. Her gün yaptığım gibi o barlardan çıkan insanları gözlemliyor, hayatlarına dair varsayımlarımla kendimi eğlendiriyordum. İşte bir üniversiteli grup mezuniyetlerini kutlamışlar. Birazdan çorbacı da alırlar soluğu. Zengin, göbekli adamla genç sevgilisi de spor arabalarına binip uzaklaştılar. Her gün farklı yüzler ama aynı hayatları izliyordum. Taksiciler peşi sıra sıralanmış en uzak mesafeye giden yolcunun kendilerine gelmesi için sessiz bir bekleyiş içindeydiler. Gecenin kör karanlığını barların loş ve özensiz ışıkları aydınlatıyordu. Tabi buna aydınlatmak denebilirse.

    • Hala Sevgili miyiz?

      Baharı hissedebilmek için rüzgara sarılmaya çalışan insanın çaresizliği vardı hepimizde. Yasemin, Ersin, Mehmet, Buket ve Bende. Liseden mezun olduktan sonra her cuma kahve ve nargile içmek için buluşurduk. Bunu rutine bağlamıştık. Yasemin, her zaman organizatörlüğünü üstleniyordu bu buluşmaların. Sanki sadece bu görev için vardı. Herkesi dinler, az konuşur, çok güler. Gülümsemesinde hüzünlü bir sevgi yansıması vardır. Gözlerinin altında doğal hafif şişkinlik olan kadınların manalı baktığını düşünürüm. Derin bir yaraları vardır sanki. Gülümsediklerinde de Yasemin’de olduğu gibi hüzünlü sevgiyi yansıtırlar. Bir sorunu dinlerken onu anlatandan daha fazla acı duyardı Yasemin.

    • Aslı Nedir?

      Bir editörün kaleminden akan endişeler… Soruların doğurduğu sorular… Kuyu derin ve belki sonu var, ama ben henüz ortasında bile değilim. Umarım okuyucu ipi kendine bağlayıp güvenle aşağı iner. Kim bilir içeride neler bulur? Okuyucu artık düşünüre evrilir ve pek tabii o bilir.

    • Zabıta Hamza Bey

      Sabah altı sularında uyanan zabıta memuru Hamza bey işine gitmek üzere evden çıktı. Belediye binasının önüne geldiğinde durdu, ihtişamlı binayı dakikalarca izledi. Bir şeyler düşünüp hüzünlendiği her halinden belliydi. Birkaç dakika sonra aniden yere yığıldı. Görenler hemen yardımına koştu. Ambulans gelene kadar Hamza bey kalbine yenik düşmüştü.

    2 Comments

    Bir yanıt yazın