Karanlığa Esen Poyraz

Rıhtımda geçirilen bir gece hissiyatı yaratan şiir.

Rıhtımda yine bir yıldırım çaktı

soğuğun kırbaçlarını kırdı.
Bu nasıl parlaklık,
aydınlığa vardı karanlık.

Karanlıkta hep böyledir.

İsterim ağrısız, kaygısız bir baş;
müsaade etmez kaderim.
Kime ne benim özlemim.

Karanlık ve rıhtım—
benim melankolim.
İstemem dert tasa.

Karanlığın ortasına çaktı.
Nasıl da erdi vuslata.
Yine aldı koynuna,
döndü dolaştı—
her yer karanlık.

Ağrısız, sızısız, çaresiz
kuyu karanlığı.

Paylaşılır mı hiç
kendi kendimle yalnızlığım.

Bir an çaktı—
karanlık yarıldı.

Mevsim zemheri değil,
bu ne ayaz!

Yürekte ince ince titrer
dolu dizgin poyraz.

Heyt—poyraza binmiş ayaz.

En hırçın dalga
halt etmiş.

İşte burada—
benim sessizliğim.

Gerisi
lafügüzaf.c8af05d9 a669 4a81 8e74 df4ab746c151

    Similar Posts

    Bir yanıt yazın