Ay Işığı
.
Her gidiş, içimde kalanlara dokunur..
Nasıl olduysa oldu, Gözlerim yine yaş aldı. Ne kadar kabul etmesem de Yaşananlar yaşandı. Pişmanlığın elleri Şimdi yine boynumda. Bil ki hiç…
Deniyorum…
Sözler, ruhumuzun uzun parmak uçlarıdır. Bazen bir dostun omzuna dokunur, bazen bir çiçeğin yaprağını okşar, bazen de en narin vazoyu devirip tuzla buz ederler.
Prens & ip
hayatın tüm zorluklarına rağmen umudu diri tutmayı ve her sonun aslında yeni bir başlangıca gebe olduğunu anlatır…
Beni sev değil, benim tamamla’nın şiiridir.
Bildiğimiz hâlde yine de acıttı; kaçınılmaz olanı yaşayıp sustuk.