Aşk sabır işidir...

Aşk sabır işidir😏

Birine şimdiye kadar kimseye göstermediğiniz tahammülü göstermeye başladıysanız, travma falan aramadan önce sizde bu tahammülün nasıl ortaya çıktığına bakın...

Hiçbir alt metniniz yokken, o olmasa da siz olabiliyorken, her gün yeniden seçebiliyor musunuz?

***Lütfen bunu toksik ilişkilerle karıştırmayın. Ben nahif bir iletişime sahip; birbirini kırmayan, hakaretlerle dolu olmayan, küçültmeye çalışmayan yakınlıklardan bahsediyorum. O kadarını ayırt edebiliyor olmalıyız artık dimiii?***

Gerçek aşk insana bir başkasını vermekten önce, kendi varlığının sınırlarını gösterir.

Birine ne kadar yaklaşırsanız yaklaşın onun varlığına dönüşemezsiniz. Onu bütünüyle bilemez, bütünüyle sahip olamaz, onunla aranızdaki mesafeyi tamamen ortadan kaldıramazsınız.

Çünkü iki varlık, aşkın içinde bile iki ayrı varlık olarak kalır. Öyle kalmalıdır zaten...

Bu gerçekliğin aşkı, bu mesafeyi kapatmak ister. Bu realitede bir olmak, ötekiyi ortadan kaldırmayı gerektiriyor...

Oysa aşk öteki olmadan olmaz.

Yani aşk kendi içinde ontolojik bir paradoks taşır aslında: Aşk ulaşmak ister; ulaşmak için ötekinin ayrı olması gerekir.

Aşkın hüznü burada ortaya çıkar.

Hüzün size ait değildir çünkü aslında bireysel hikâyenizden doğmaz; varlığın ayrılık vehminden ortaya çıkmıştır.

Aşk ayrılığı ya da hüznü icat etmez. O ayrılığı görünür kılar sadece.

Aşkın hüznünde daha ironik olan ise hiçbir kavuşmanın ayrılığı bütünüyle ortadan kaldıramayacağını bilmektir bence.

Çünkü aşk, ötekinin öteki olmasına izin vermektir aslında...

Hüznünüzün içindeki neşeyi keşfedin,

Hatırlayın aşk eğlencelidir🪄