Yolu bulmak için kaybolmak gerekir.

Hayat akışı diye bir şey yok, tamam mı? İnsan bazen öyle ağır yüklerin altında kalıyor ki içinde bir boşluk oluşuyor ve o boşluk onu mahvediyor. Ne hissetmem gerekiyor diye düşünüyorsun. Kendini kontrol edemiyorsun ama hisler bir gereklilik değil. O an, anı yaşamak gerekiyor sadece ama yapamıyorsun. Öyle büyük bir boşluk ki içindeki can acısından ölüyorsun; yaşarken ölüyorsun. Kalbin sıkışıyor ve dönüp baktığında seni anlayan tek bir kişi bile olmuyor.

Çekip gitmek istiyorsun, olabildiğince uzağa; bir sahil kenarı, belki bir dağın tepesi… Yalnız olup sabaha kadar düşünmek istiyorsun. Ne düşünmen gerektiğini, ne yapman gerektiğini düşünmek istiyorsun ama olmuyor. Hayat seni öyle bir içine çekiyor ki yapamıyorsun. Çekip gidemiyorsun çünkü sorumlulukların var, çünkü katlanmak zorunda olduğun şeyler var.

Hayat ne kadar acı, değil mi? Uğraştığın tonlarca dert var ve belki de denizde kum tanesi kadar küçük dertler ama seni paramparça ediyor. Hayatının hangi yönde gideceğini bilmiyorsun. Saat gecenin ikisi ama hayat sana bu satırları yazdırıyor çünkü içini dökmek zorundasın. Yoluna bakmak zorundasın. Her şeye rağmen güçlü durmak, güçlü gözükmek zorundasın. Durup düşünüyorsun.

Durup düşünüyorum,

Böyle sanki bir parçam eksikmiş gibi geliyor. Nerede hata yapıyorum bilmiyorum. Bende olması gereken ne bilmiyorum ama bir şeyler eksik. Belki de kaybettiğim veya hiç benim olmayan bir şeyin eksikliği bu. Yerini dolduramadığım hayatın yorgunluğumu mu, elimden kayıp gidenler mi bilmiyorum ama yorulmuş hissediyorum, kaybolmuş hissediyorum. Sanki yolu hiç bilmiyormuş gibi, adım atmaktan korkar gibi. Neden bu kadar zor her şey?

Sorularla dolu hayat, tek bir cevap alamadığım sorularla. Belki alışmışımdır bu hisse, kaybolmuşluğa veya alışmaya çalışıyorumdur. Gözlerimin kızarıklığı mı yoksa yorgunluğu mu insanların dikkatini çeken?

Kızıyorum en çok da kendime. Nerede yanlış yapıyorum, tüm hata benim mi bilmiyorum. Hata yapmak neydi onu da bilmiyorum. Yaptığım her davranış hataymış gibi, doğruları unutmuşum gibi. Neyin hesaplaşmasını yaşıyorum bilmiyorum, hangi karanlık beni içine çekiyor bilmiyorum. Dönülmez yollar vardır dönülmez hatalar ama ben nerede hata yaptım onu bile bilmiyorum ki düzeltmeye dönmeye çalışayım. Kalp kırıklıkları da gerek ama bazı kalp kırıklıkları da ışıltısını kaybettiriyor insana.

Öldürmeyen acı güçlendirir derler gerçekten de öyle mi peki ölmedikçe aşılıyor mu yani hiç zannetmiyorum bazı acılar insanla mezara bile gelir. Bazı haklar helal edilmez. Yolu bulmak için de kaybolmak gerekir ve ben yeterince kayboldum.