YAŞAMAK

Hayatı gerektiği gibi yaşamayı bilmiyoruz. Ölüm gerçeğini karanlıkta tutarak, hiç ölmeyecekmişiz gibi yaşıyoruz bu hayatı. Bu yüzden güzelliklerin farkına varamıyoruz. Aydınlıkta sanıyoruz belki de hayatın güzelliklerinin, ölüm ise karanlıkta.

Hiç ölmeyecek gibi yaşıyoruz. Bu yüzden varlığı kesin olmayan geleceği düşünmekten geri duramıyoruz. Gelecek kaygıları sarmalıyor çevremizi. İçinde ölümün olmadığını sandığımız belirsizlik ağır geliyor omuzlarımıza. Nasıl olsa gelecek, bir gün gelecek. Üstüne, geçmişin kancalarına takılmışız, bırakmıyor bizi, gerektiği gibi yaşamaktan geri tutuyor bizi. Toplumun, ailenin, dinin ve kural koyucu her ne varsa hepsinin kurallarına bağlı yaşıyoruz hayatı. Kuralların dışına çıkarsak kıyamet kopacak gibi. Öyle öğretilmiş çünkü bize. Ölümü unut, bize uy ve bizim dediğimiz gibi yaşa. Geçmiş ve geleceğin arasında sıkışık haldeyiz. Bugünü ve ölümün varlığını unutmuş bir halde.

Belki de güzellikler, sanılanın aksine karanlık taraftadır. Ölümün gerçeğinin olduğu tarafta. Arada bir biz de geçeriz o tarafa. Özellikle mezarlığa gittiğimiz zamanlarda. Hayatın ne kadar kısa olduğunun ve bize üzüntü yaratan şeylerin ne kadar küçük olduğunun farkına varırız. Mezarlıktan çıktıktan sonra kaybolur bu farkındalık. Hayatımıza geri döneriz, yaşadığımızı sandığımız hayatımıza.

İstediğimiz gibi yaşamaktan kastım, başkalarının özgürlüklerini kısıtlayacak eylemler değil elbette. Canımızın istediği, kimseye zarar gelmeyecek şeyleri yaşamaktan bahsediyorum. Yanlış anlaşılmasın cümlelerim. Kuralların ve kaygıların dışına çıkmayı başardığımızda, geleceğin belirsiz ve korkutucu pençelerinden, geçmişin kancalarından sıyrılmayı başardığımızda, yaşadığımızı hissedecek, güzellikleri o zaman göreceğiz belki de. Hiç denedik mi? Denemeyi denemeliyiz.