Yorgunluğun Sessiz Yüzü

Yaş aldıkça insanın dışarıya ördüğü duvarlar kalınlaşırken, içindeki alan biraz daha daralıyor sanki. Zaman ilerledikçe her şeyi daha net görmeye başlıyor insan; ama gördükçe omuzlarındaki yük de ağırlaşıyor. Bir zamanlar coşkuyla yürüdüğümüz yollar, şimdi adımlarımızı güçlükle attığımız dar patikalara dönüşüyor. Dışarıdaki sesler yavaş yavaş silinirken, insanın içinde büyüyen o sessiz çığlıklar kulakları sağır edecek kadar çoğalıyor.

Bazen sabahın ilk ışığıyla gözlerimi açtığımda zihnime düşen ilk şey derin bir yorgunluk ve ne düşündüğümü bile bilmediğim düşünceler oluyor. Bu, bedeni tüketen bir bitkinlik ya da hayata veda etme arzusu değil. Sadece sürdürülmesi gereken rolleri oynamaktan, hiçbir şey olmamış gibi davranmaktan yorulmuş bir ruhun sessizliği.

Her gün aynı güler yüzlü maskeyi takıp "Her şey yolunda." demek, insanın en çok kendisine söylediği yalanmış meğer. Yaşadığını hissedemeden yaşamak, her nefeste göğsünü biraz daha daraltıyor.

Dünya kendi akışında dönmeye, renklerini etrafa saçmaya devam ediyor. İnsanlar telaş içinde bir yerlere yetişiyor, yeni heveslerin peşinden gidiyor. Bense o hızla akan nehrin kıyısında durmuş, zamanın biraz gerisinde kalmış gibi izliyorum olup biteni. Bir zamanlar içimi kıpır kıpır eden hayaller, geleceğe dair kurduğum umutlar... Şimdi uzaktan bana bakan solgun hatıralar gibi. En çok da bu sessiz eksilişi kimsenin fark etmemesi yoruyor beni. Gülüşün ardındaki yorgunluğu, "İyiyim." cümlesinin içine gizlenmiş kırgınlığı kimse göremiyor.

Eskiden yeni bir güne uyanmak, yeni bir ihtimal demekti. Şimdiyse sadece dünün yarım bıraktığı yerden devam etmek ve adını koyamadığım o görünmez boşlukla yeniden yüzleşmek. Yine de göğsümün en derin köşesinde sönmemekte direnen küçücük bir kıvılcım var. Bütün bu yükün, bütün bu ruhsal gürültünün ardında beni bekleyen bir dinginlik olduğuna inanmak istiyorum.

Belki de yeniden başlamak, her şeyi geride bırakmak ya da bir anda iyileşmek değildir. Belki yalnızca bu yorgunlukla kavga etmeyi bırakıp onunla birlikte yürümeyi öğrenmektir. Ve ben, o gün gelene kadar, avuçlarımda kalan son umut kırıntısını da söndürmeden, her geceyi sabaha bağlamaya devam edeceğim.