Sessizliğin Adaleti
Kalabalıklar susarken
Gerçek yalnız kalır ortada,
Doğruyu söyleyen yorgun,
Yanlış alkışlanır bazen bu dünyada.
Sessizce büyür bazen,
Adı konmaz, yüzü görünmez;
Birinin hakkı eksilir,
Birinin sesi hiç duyulmaz.
Kalabalıklar susarken
Gerçek yalnız kalır ortada,
Doğruyu söyleyen yorgun,
Yanlış alkışlanır bazen bu dünyada.
Bir terazidir vicdan aslında,
Ama herkes tartmaz eşitçe;
Kimi ağır gelir gücüyle,
Kimi hafif kalır gerçeğiyle.
Ve bir gün,
En çok susanların içi konuşur;
Haksızlık sandığın sessizlik,
İçten içe adalet doğurur.
Unutma,
Gece ne kadar uzun olursa olsun,
Bir yerden mutlaka sızar ışık—
Ve hak, eninde sonunda yolunu bulur.
