Zihnimin İçindeki Yankı

Kendi sesimden kaçıyorum geceleri,

duvarlar beni tanıyor, ben kendimi değil.

Bir düşünce doğuyor içimde

ve ben onun sahibi miyim, emin değilim.

Aynaya bakıyorum…

yüzüm yerinde ama ben eksik.

Gözlerim bir şey biliyor

ama susmayı seçiyor sanki.

Bir adım atıyorum kendime doğru,

ama her seferinde biraz daha uzaklaşıyorum.

Kimim ben?

Sorduğum her soru beni siliyor.

Zaman geçiyor diyorlar,

ama benim içimde bir saat kırık.

Aynı anın içinde sıkışmışım,

aynı cümle tekrar ediyor:

“Geç kaldın.”

Ve ben…

Neye geç kaldığımı bile bilmeden

kendime yetişemiyorum.