Kıyıda Kalan İzler
hayatın tüm zorluklarına rağmen umudu diri tutmayı ve her sonun aslında yeni bir başlangıca gebe olduğunu anlatır…
Göklerin mavisi denize iner,
Bir martı süzülür, sessiz ve derin.
Zaman bir kum saati, durmadan döner,
Yükü ağırdır geçmişteki her kederin.
Yollar mı yorgun, yoksa yolcular mı?
Bilinmez bu yolun sonu nereye çıkar.
Yüreğe ekilen umut tohumları,
Bazen bir rüzgârla kökünden kopar.
Yine de her şafak yeni bir muştu,
Güneş doğar elbet karanlığın içinden.
İnsan, düştükçe öğrenir yeniden uçuşu,
Vazgeçmek değil, sevmek gelir elinden.
