Ahşap Kapıdaki İzler

Ahşap kapıda tırnak izleri kalmış,
Kim bilir kim, hangi gece dönmek istemiş.
Ev susmuş, duvarlar içine çökmüş;
Bir tek rüzgâr hatırlamış gidenleri.

Eşiğin altında kurumuş bir karanfil,
Üstünde yarım kalmış ayak sesleri.
Annemin sesi gelir bazen uzaklardan;
“Geç kaldın,” der, “artık kimse beklemiyor seni.”

Elimi sürdüm kapının yaralarına,
Her çizik başka bir ömrü anlatıyordu.
Bazı evler yıkılmazdı belki,
İçinde yaşayanlar çoktan kayboluyordu.

Şimdi o kapı ne açılır ne kapanır,
Bir zamanın önünde nöbet tutar gibi.
Ben hangi şehre gitsem dönüp bakarım;
İnsan, en çok çıkamadığı evde kalırmış.