Can BAĞCI

“Pus dağıldığında anladım; kaybolan ev değildi, ona dönebilecek son insandım.”

Bazen bir cümle yeter

Wei kıyısında sustu adım, rüzgâr söyledi yerime; Kırk yürekten eksildim, kırk çağ eklendi ömrüme. Bir genç bir gün bir mısrada bulursa beni bilsin: Bazıları dönmez; vatan dönebilsin diye.

Ne bir rüzgâr koptu, ne gök başka renge döndü, Yalnız içimde eksik duran bir mevsim tamamlandı. Bazı gelişler kapıdan değil, insanın kaderinden olur; Bugün bana Umay geldi, sessizlik bile çoğaldı.

Nar çiçeği açtı; içimde eski bir yaz kaldı, Temmuz, kaybolana uzanan en uzun yol oldu. Ulaşmak imkânsıza komşuydu, yine yürüdüm usulca; Meğer en derin sancı, dönmeyeni beklemekmiş.