Bugün Umay Geldi

İnsan bazen bir ömrü beklediğini bilmeden yaşar. Günler birbirine benzer; sabahlar açılır, akşamlar kapanır. Sonra bir gün, kapı çalınır. İçeri giren yalnızca bir insan değildir. Adını daha önce duymuş olsan da, o isim ilk kez kalbinin içinde yankılanır.

Bugün Umay geldi.

Onu gördüğüm an, uzun zamandır içimde susan bir bozkırın yeniden rüzgâr aldığını hissettim. Sanki yıllardır kurumuş bir pınar, kimse fark etmeden yeniden su vermeye başlamıştı. Bazı gelişlerin sesi olmaz; yalnızca insanın içindeki eksik yer tamamlanır.

Çocukluğumdan beri inanırım; bazı isimler insana verilmez, insan o isimlerin yoluna çıkar. Umay da onlardan biriymiş meğer. Yüzünde telaş yoktu. Gözlerinde kendini ispat etmeye çalışan hiçbir ışık yoktu. Sadece insana uzun zamandır unuttuğu bir huzuru hatırlatan derin bir sükûnet vardı. Onun yanında zaman koşmayı bıraktı.

Bir ara pencereye yöneldim. Rüzgâr aynı rüzgârdı, gökyüzü aynı gökyüzü. Ama ben aynı ben değildim. Çünkü bazı insanlar hayatına geldikten sonra dışarıdaki dünya değişmez; dünyaya bakan gözlerin değişir.

Belki de bütün mesele buydu. Yıllardır mutluluğu büyük olaylarda ararken, o sessizce gelip bir sandalyeye oturdu. Hiçbir şey söylemeden, hiçbir şeyi değiştirmeye çalışmadan… Varlığıyla eksilen taraflarımı tamamladı.

Akşam ayrılırken kapıyı ardından usulca kapattım. Ev yine aynı evdi. Fincanlar aynı yerdeydi, duvarlar aynı renkti. Ama içimde bir yer, ilk kez kendini evine dönmüş gibi hissediyordu.

Bugün Umay geldi.

Şimdi anlıyorum; bazı insanlar hayatımıza misafir olmaz. Onlar, çok önceden yazılmış bir cümlenin tam zamanında gelen son kelimesidir.