Pencerenin kıyısında oturur gece,
Ay, usulca iner bıyıklarına.
Kimse bilmez hangi eski sokağı
Saklar o derin bakışlarında.
Bir evin suskunluğunu dinler,
Perdelerde gezinen rüzgârı.
Sanki yitirdiği birini bekler de
Söylemez kimseye o eski adı.
Dokunsan, ince bir sonbahar titrer,
Kalbi küçücük, hüznü kocaman.
Dünyaya küsmüş gibi görünürken
Bir avuç sevgidir istediği yalnızca insandan.
Sonra kıvrılır gecenin yanına,
Uykusu sıcak, rüyası uzak…
Sessiz kediler hiç konuşmaz belki,
Ama en güzel onlar anlatır yalnızlığı.
Tartışma
Yorumlar
Yoruma katılın
Yorum yazmak için hesabınıza giriş yapın veya yeni bir hesap oluşturun.
Arada bir kafalarını okşayanlar olur ama 🐈⬛
Yanıt yaz
Yanıt yazmak için giriş yapın.
ahhh kimsesiz kediler
Bu şiirde kediyi anlatırken aslında yalnızlığı ve bekleyişi de anlatmışsın gibi hissettim. Özellikle "Bir avuç sevgidir istediği yalnızca insandan" dizesi çok sıcak ve dokunaklı geldi. Şiirin genelinde sakin ve huzurlu bir atmosfer var. Son bölümdeki "Sessiz kediler hiç konuşmaz belki, Ama en güzel onlar anlatır yalnızlığı." dizeleri de şiire çok yakışan bir final olmuş. Kalemine sağlık, naif ve içten bir şiirdi. 🐈
Yanıt yaz
Yanıt yazmak için giriş yapın.
Güzel yorumların için teşekkür ederim, aynı şeyleri hissetmek ne hoş me güzel bir tahlil