Ya Döndüğünde Beni Bulamazsan

Dönmek, bazen bir yolu yeniden yürümek değildir; insanın bıraktığı yerde hâlâ birinin onu beklediğine inanma cesaretidir. Sen giderken kapıyı kapatmadım. Ardından söylenecek bütün sözleri içimde tuttum, dönüşüne sakladım. Çünkü bazı vedalar kesin değildir; yalnızca zamana bırakılmış sessiz cümlelerdir.

Zaman, bekleyenin yanında durmaz. Günler geçtikçe yüzler değişir, evler eskir, sesler hafızada incelir. Bir fincanın masadaki yeri bile başka bir alışkanlığa dönüşür. İnsan, önce gidenin yokluğuna üzülür; sonra o yokluğu taşımayı öğrenir. En sonunda, yokluk gündelik hayatın sessiz bir eşyası olur.

Ya döndüğünde beni bulamazsan?

Belki aynı şehirde olurum da aynı insan olmam. Belki gözlerimde seni bekleyen o eski ışık kalmamıştır. Belki adını duyduğumda içim sızlar ama yerimden kalkmam. Çünkü beklemek de insanı tüketir; umut, uzun süre karşılık bulmayınca kendi gölgesine dönüşür.

Dönenler çoğu zaman bıraktıkları her şeyi yerinde bulacaklarını sanırlar. Oysa hiçbir kalp emanet odası değildir. Acılar taşınır, anılar yer değiştirir, insan kendine yeni yollar açar. Senin için durmuş görünen hayat, ben fark etmeden akıp gitmiş olabilir. Belki bir sabah, seni beklemeden de güneşin doğduğunu görmüşümdür. Belki ilk kez kendi sesimi, senin yokluğundan daha güçlü duymuşumdur.

Sana kızdığım için gitmiş olmam. Kendimi kurtarmak için uzaklaşmış olabilirim. Her sabah aynı pencereye bakmaktan, her ayak sesini sana benzetmekten, her ihtimali dönüşün sanmaktan yorulmuş olabilirim. Bazen insan sevdiğinden vazgeçmez; yalnızca beklediği yerde kalmaktan vazgeçer.

Sen döndüğünde kapı kapalıysa, bunu sevgisizlik sanma. Belki o kapıyı yıllarca açık tuttum. Belki rüzgâr içeri doldu, yağmur eşiği çürüttü, mevsimler duvarlara iz bıraktı. Ben de sonunda içeride üşümemek için kapıyı kapatmak zorunda kaldım.

Yine de bir gün gelirsen, geçtiğim sokaklara iyi bak. Belki bir duvarda gölgem, eski bir bankta sessizliğim, bir şarkıda yarım kalmış cümlem kalmıştır. Beni bulamazsan, bil ki tamamen gitmedim. Sadece seni beklerken kaybettiğim kendimi aramaya çıktım.

Bazen en uzun yol insanın kendi yarasından eve dönmesidir.