Kim Sakladı Yıldızları

Kim sakladı yıldızları bu gece,
Hangi yorgun avuç kapattı göğü?
Ben, bir çocuk gibi başımı kaldırdım;
Gökyüzü sustu, içim konuştu.

Sokak lambaları kadar yalnızdı yüzüm,
Rüzgâr eski bir mektubu okur gibiydi.
Adını anmadım, yine de eksildim;
Bazı ayrılıklar isim istemezdi.

Sabah dediler, inanmadım onlara,
Çünkü gecem senden sonra hiç ağarmadı.
Kuşlar bile başka şehirlere uçarken,
Ben aynı sessizliğe yuva kurdum.

Şimdi biri göğü açsa da fayda etmez,
Yıldız dediğin yalnız ışık değildir.
İnsan, en çok içinde kaybettiği göğe bakar;
Kim sakladı yıldızları, kim beni benden?