AYNA

Herkes kendi yüzünü taşırken

ben, aynanın içimde bıraktığı gölgeydim belki.

Bir cam kırığı gibi duruyordu gece,

dokunsam kanayacak bir sessizlik vardı odada.

Ve ben

kendime en çok sırtımı döndüğüm yerde

karşıma çıkıyordum.

Herkes aynadaki değildi.

Kimisi bakışını bırakmıştı yalnızca,

kimisi çocukluğunu,

kimisi susarken büyüttüğü o karanlık şeyi.

Ama ben…

ben hangisiydim bilmiyorum.

Çünkü yüzüm,

geceyle uzun süre konuşmuş insanların yüzüne benziyordu.

Biraz yorgun,

biraz ölü,

biraz da hâlâ birini bekler gibi.

Ayna beni göstermiyordu artık,

beni saklıyordu.

Sanki içimde ikinci bir kadın vardı da

adımı ben uyurken değiştiriyordu.

Ve bazen düşünüyorum;

insan en çok

kendine benzediğinde mi kaybolur?

Yoksa

bir gece ansızın

kendi gözlerinin içinden geçip

başka birine mi dönüşür…