velora

Annemin sustuğu dualar kadar yorgundum, çayın buharında kaybolan bir yüz gibi. Kimse anlamadı; bazı insanlar ağlamaz, yalnızca içindeki evi sessizce boşaltır.

Şimdi içimde küçük bir kütüphane var;raflarında yarım kalmış insanlar,kapağı güzel diye aldığım hayal kırıklıklarıve bir daha okumam dediğim hâldegeceleri gizlice açtığım birkaç eski yara.

Adını anmam. Yine de bütün yollar sana çıkan bir sessizlik taşır.

Bir kuş geçti içimden, kanadı değil, gölgesi yoruldu.

Çünkü bazı insanlar güneşe kavuşur; bazıları ise, güneşi kendi içinde yakar.

Ben, gecenin en unutulmuş kıyısında bir lambanın değil, kendi sönmeyen küllerimin peşinden yürüdüm. Anladım ki; en güçlü olanlar gürültüyle değil, suskunlukla değiştiriyor dünyanın yönünü.

Gözlerimle anlatırdım her şeyi, anlayan, sessizliğin sırrına ererdi.

Bazı insanlar geçmez içimizden; yalnızca yer değiştirir. Bunu, bir yabancının gözlerinde eski bir evi arayan bakıştan öğrendim.

Ben artık biliyorum; en derin yaralar bile çiçek açmayı öğrenebilir.

"Ufukta doğan güneşimsin, benden doğar benden batarsın..."

Bir kuş göç etmeyi unuttu göğsümde. Gökyüzü, eski bir mektup gibi katlandı gecenin cebine...

Ve ben hâlâ o cümlenin sonunda bekleyen üç noktayım... Tam bitecekken yeniden başlayan.