velora

"Ufukta doğan güneşimsin, benden doğar benden batarsın..."

Bir kuş göç etmeyi unuttu göğsümde. Gökyüzü, eski bir mektup gibi katlandı gecenin cebine...

Ve ben hâlâ o cümlenin sonunda bekleyen üç noktayım... Tam bitecekken yeniden başlayan.

"Ben ona geç kaldım, o bana birkaç yüzyıl erken geldi."

Lotus gibiyim biliyor musun, çamuru tanırım ama ona ait değilim...

Ve ben, ne açan çiçeğiyim onun ne de dökülen yaprağı. Sadece geçip giderken bıraktığı o tarif edilemez kokuyum.

" Bir avuç toprak, bir kalp kadar ağır", Bir ismin yankısı kadar uzun yalnızlık Ama bilirim....

Ve ben, rüzgârın savurduğu bir yaprak değil artık; toprağa sırrını vermiş bir tohumum. Geç de olsa öğrendim: En karanlık sandığımız yerlerde bile bir gün filizlenir...

Şimdi hangi aynaya baksam Yüzümden biraz sen eksiliyorsun. Ve ben her gece, Kaybolan bir yıldızın ardından yürür gibi, Adını karanlığa bırakıyorum.

Karanlık büyürken içimde, adı konmamış bir dua gibi sızarsın...

belki de bu yüzden dokunamam sana, korkuyorum parmak uçlarımda mevsimleri değiştiririm diye. sen orada, soğuğun tam ortasında bir tek kendine yaslanarak durmayı biliyorsun; bense hâlâ öğreniyorum insanın bazen kimseyi çağırmadan da kök salabileceğini.

Baharın gelişiyle birlikte sevgiyi unutur gibi yapıp içinde saklayan bir insanın, özlem ve bekleyişle yeşeren içsel hikâyesi.