velora

Ve ben, ne açan çiçeğiyim onun ne de dökülen yaprağı. Sadece geçip giderken bıraktığı o tarif edilemez kokuyum.

" Bir avuç toprak, bir kalp kadar ağır", Bir ismin yankısı kadar uzun yalnızlık Ama bilirim....

Ve ben, rüzgârın savurduğu bir yaprak değil artık; toprağa sırrını vermiş bir tohumum. Geç de olsa öğrendim: En karanlık sandığımız yerlerde bile bir gün filizlenir...

Şimdi hangi aynaya baksam Yüzümden biraz sen eksiliyorsun. Ve ben her gece, Kaybolan bir yıldızın ardından yürür gibi, Adını karanlığa bırakıyorum.

Karanlık büyürken içimde, adı konmamış bir dua gibi sızarsın...

belki de bu yüzden dokunamam sana, korkuyorum parmak uçlarımda mevsimleri değiştiririm diye. sen orada, soğuğun tam ortasında bir tek kendine yaslanarak durmayı biliyorsun; bense hâlâ öğreniyorum insanın bazen kimseyi çağırmadan da kök salabileceğini.

Baharın gelişiyle birlikte sevgiyi unutur gibi yapıp içinde saklayan bir insanın, özlem ve bekleyişle yeşeren içsel hikâyesi.

Adam usulca baktı ona. “Geç kaldım,” dedi yalnızca. Kadın gülümsedi sonra. Biraz kırgın, biraz mucize gibi. Ve o gece şehirde ilk kez iki yalnızlık aynı evde uyudu.

Ve bazen düşünüyorum; insan en çok kendine benzediğinde mi kaybolur?

Ölüm mü ağır, yoksa hatıralar mi ?

çünkü kader bile bazen eğilir iki insanın sessiz çığlığına. Ve o an... bir büyü çöktü üzerimize: sen uyuyordun, ben ise uyanamıyordum senden.

Bir adam gördüm sokakta. Hiçbir şey söylemedi bana. Ama bazı insanlar konuşmadan da bir ömrün kapısını aralar.