Üç Nokta

Ben yanlış bir mevsimde bıraktım kalbimi.

Şimdi her akşam,

eski bir radyonun içinden geçerek geliyor sesin.

Tozlu perdeler,

sararmış fotoğraflar

ve yarım kalmış cümleler arasında.

Yalnızca biraz daha eskiye dönüştüm.

Bir gramofon iğnesinin

aynı yaraya dönüp durması gibi,

gece her defasında

adına çarpıyor içimde.

Sokaklar değişti sonra.

Vitrinler, insanlar, şehirler...

Ama bazı akşamlar vardır;

zaman, eski bir saat gibi durur.

Ve ben, yıllar öncesinden kalmış

bir bakışın gölgesinde otururum.

Pencereme vuran rüzgâr

senden bahsetmez artık,

ama sustuğu yerde

seni duyarım.

Çünkü bazı gidişler

bir kapının kapanması değildir.

Bir ömrün içinde

yavaş yavaş yankılanan sestir.

Şimdi gecenin en tenha yerinde,

adını anmadan seviyorum seni.

Bir mum ışığı kadar sessiz,

bir plak çıtırtısı kadar uzak.

Ve ben hâlâ

o cümlenin sonunda bekleyen

üç noktayım...

Tam bitecekken

yeniden başlayan.