Şiir

Ve insan, En çok da kendini kaybetmenin Bedelini ödermiş…

KIZIMA

Gözlerimle anlatırdım her şeyi, anlayan, sessizliğin sırrına ererdi.

Işıklar da kara artık, tıpkı insanların yürekleri gibi.

Ruhu savrulmuş mavilerde

Herkes bir yerlere yetişiyor, bu kesin.

“..hayallerini sabun yapıyorlar üstüne birde, geçer belki ellerinin kiri..” insanın kendi inşa ettiği zihinsel prangalardan kaçamayacağını sert bir tokat gibi yüzümüze vuran bu deneysel anlatı, gitmeyi bir kurtuluş sanan modern bireyin dramatik yıkımını konu alıyor.