Büsra🌼🌼🌼

Şimdi bu dünya düzeninde kapıdan adım atar atmaz bir şeyler bizi ikna etmeye çalışıyor.

İnsan doğduğu topraklardan mutlaka bir iz taşır. İstese de istemese de o şehir, çocukluğunun en güzel anılarına da en ağır kırgınlıklarına da tanıklık eder.

Begonviller miydi? Geceyi kokusuyla saran, Yoksa saçlarından düşen O yorgun yaz mıydı?

Yıldız tozlarının arasında, eski arşiv dosyalarının içinde dolaşıyorum. Gözlerim aramaktan yorulmuştu. Tam o sırada burnuma yabancı bir koku geldi.

“Çiçek solarken kendi sapına eğilir.”diyordu Sezai Karakoç

Günümüzde bencilliğin ön plana çıktığı kapitalizmin ve modernliğin sınırsız formları, insana sürekli değişen libaslar giydirirken; bir yandan da ruhları çıplak ve biçimsiz bırakıyor.

Mezar bekçisi sevgilileriyiz,ölü toprağını valizimizde taşıyan…

İnsan dünyaya bir sesle gelir;ağlayarak… İlk tepkisi bile bir varoluş ilanıdır.

Görülmeyen emeklerin, yorgun bedenlerdeki huzurlu kalplerin anlatıldığı; işçilerin bir gün değil her gün kutlanması gerektiğini kaleme alan bir şiir.

Bir kadının nasıl sevilmesi gerektiğini anlatan şiirsel metin; sorumlulukla sevmenin anlamını vurgular.

Kehribar gözlüm… Bilmem nesin; belki uzağımda atan bir kalp, belki yanı başımda benimle adım atan sensin.

Sevdiğinin şehrine iz bırakmadan gelen bir kalbin, rüzgârda hissedilmeyi uman sessiz varlığı… Maviyle yeşilin ayrıldığı yerde, hasretini seren bir ruhun “Ben sende hangi izim?” diye sorduğu derin bir aşk ve özlem hikâyesi.