Büsra🌼🌼🌼

Günümüzde bencilliğin ön plana çıktığı kapitalizmin ve modernliğin sınırsız formları, insana sürekli değişen libaslar giydirirken; bir yandan da ruhları çıplak ve biçimsiz bırakıyor.

Mezar bekçisi sevgilileriyiz,ölü toprağını valizimizde taşıyan…

İnsan dünyaya bir sesle gelir;ağlayarak… İlk tepkisi bile bir varoluş ilanıdır.

Görülmeyen emeklerin, yorgun bedenlerdeki huzurlu kalplerin anlatıldığı; işçilerin bir gün değil her gün kutlanması gerektiğini kaleme alan bir şiir.

Bir kadının nasıl sevilmesi gerektiğini anlatan şiirsel metin; sorumlulukla sevmenin anlamını vurgular.

Kehribar gözlüm… Bilmem nesin; belki uzağımda atan bir kalp, belki yanı başımda benimle adım atan sensin.

Sevdiğinin şehrine iz bırakmadan gelen bir kalbin, rüzgârda hissedilmeyi uman sessiz varlığı… Maviyle yeşilin ayrıldığı yerde, hasretini seren bir ruhun “Ben sende hangi izim?” diye sorduğu derin bir aşk ve özlem hikâyesi.

insanı dönüştüren bir sürece işaret ederek, hayatta yol almaya odaklanıyor.

Geçmişin izleri, unutulamayan anılar ve yarım kalmış duygular hatırlanır; duyulmak isteyen bir iç sesle yüzleşme anlatılır.

Sevgi tek bir biçimde var olmaz; farklı şekillerde ortaya çıkar. Bazı sevgiler sessiz ve eylemsizdir, yalnızca varlıkla hissedilir. Bazıları emek, sabır ve süreklilik gerektirir; zamanla derinleşir. Anlık sevgiler ise yoğun ama geçicidir, kalıcılık taşımaz. Sonuçta sevginin değeri, gücünden çok zamana karşı ne kadar dayanabildiğiyle ölçülür.

Bir insanın, kendini yeniden tanımasını, sevmekten vazgeçmeyişini ve en çok yaralı yerlerinden bağ kurabildiğini anlatır.

İyiliğin yalnızca sözle değil, çocukların sosyal, duygusal ve ekonomik ihtiyaçları karşılanarak sağlanabileceğini vurguluyor.