Varılmıştı

VARILMIŞTI

Yağmur toprağa kavuştu,

toprak suya doydu.

Yollar yolcusuna,

bebek annesine,

ıhlamur çiçeğine,

seven sevdiğine…

Düdük çaldı.

Tren son durağındaydı.

Sevgililer sevda vapurunda,

herkes bir yere varmıştı.

Bir ben

sana varamadım.

Bitti işte,

bitti bu hengâme.

Ne bekleyecek bir tren kaldı

ne yanaşacak bir vapur.

Gittim.

Gelmeyecek duraklardan,

sevmeyecek limanlardan,

görmeyecek gözlerden…

Adını bıraktım

geçtiğim son istasyonda.

Sesini denize,

yüzünü akşamın karanlığına.

Çünkü insan

bir yere kadar bekliyor sevdiğini,

sonra kendini beklemeye başlıyor.

Varılmıştı artık;

ulaşılmaz denizlere de,

imkânsızlara da.