Labirentten Çıkış

Labirentten Çıkış

Merdiven boşluğunda

asılı kaldı sesim.

Bağırdım, bağırdım, bağırdım.

Bir kâğıt kesiği gibi

acıydı yankısı…

Olur, dedim.

Olmadı.

Olmamış meğer…

Kimse duymamış.

Cam kırıntıları serilmişti yola;

her atılan adımda

biraz daha parça parça…

“Sesimi duyan var mı?” dedim.

Sessiz bir sinema oynuyordu dünya.

Labirent uzuyordu içimde,

duvarlarını suskunluk örüyordu.

Yine de yürüdüm.

Kanayan avuçlarımla

güneşe çıkmak için.

İnsanlar bana bakıyordu,

ya da ben öyle sanıyordum…