Yarım kalan bir Mevsim

Ay yarım, ben yarım…

Bir yanım ışık,

bir yanım suskun.

Soğuklar indi gecenin üzerine,

Hazar yıldızı kaydı sessizce.

İçimde bir yalnızlık,

bir eksiklik…

Ne zaman tüm olacağım ?

Yapraklar tek tek dökülüyor,

Eylül sardı yüreğimi.

Kışı beklerken

odunlar yakılıyor gecelerde

Dışarıda ateş yanarken,

ne zaman sönecek

içimin yangını?

Dağlara karlar yavaş yavaş yağarken,

içindeki canlılar kış uykusuna çekilirken,

sana giden yollar tek tek kapanırken,

soğuklar bedenimi sararken…

Hangi kalp beni ısıtacak?

Denizde lodoslar çoğalırken,

gemiler tek tek limana dönerken,

yuvalarında sıcacık bekleyenlere kavuşurken…

Deniz feneri bile

karanlığa ışık olurken,

ben gökte tek bir yıldızı ararken,

kim benim yolumu aydınlatacak?

Toprak bahar için sessizliğe büründüğünde,

ağaç dallarını göğe uzatmayı bıraktığında,

köklerindeki su

baharı bulana kadar yavaşladığında,

kuşlar sıcaklara doğru uçarken…

Ben hâlâ kabuğuma çekilirken,

baharı müjdeleyen güneşi

ne zaman bulacağım?

Hangi ışık

içimdeki kışı eritecek?

Hangi bahar

beni yeniden uyandıracak?

Ve bahar geldiğinde…

çiçekler yeniden açtığında,

gökyüzü yeniden ısındığında,

ben hâlâ yarım kalacak mıyım?

Ay yine yarımken,

ben ne zaman tamamlanacağım?