Yaşıyorduk

Yaşıyorduk

Yaşıyorduk…
Ama buna yaşamak denir miydi?

Elim,
Sehpanın ağırlığını bile unuttu.
Yüreğim bu kadar ağırken
Hangi gülüş
Beni yerden kaldırabilirdi?

Bir bir dökülüyor
İçimde biriken serzenişler.

Ellerim,
Tam olmayan ne varsa
Dağıtmaya yazgılı.

Sevdadan mı,
İhanetten mi
Sırtıma çakıldı bu paslı çivi?

Geceden mi,
Gündüzden mi,
Yoksa beklemekten mi
Yoruldu kalbim?

Yaşımdan mı,
Yaşayamadıklarımdan mı
Eksildim?

Bir bir sallanıyor her şey.
Rüzgârdan mı,
Depremden mi,
Yoksa
Çerçevesiz gidişinden mi?

Yaşamaktan mı,
Yaşayamamaktan mı
Bu içimdeki yankı?

Sorular,
Soruları doğuruyor.
Her cevap,
Yeni bir sessizlik.

İçimde bir kafes…
Demirini ben örmedim,
Anahtarını ben kaybetmedim.

Bir gün herkes sen olur,
Bir gün herkes ben.

Ve insan,
Bazen
Bir ömür boyunca
Tek bir nefesi arar.