YORGUN GÖNÜL
Gönül yoruldukça,
İçten içe ağlayan
bir çocuk olur.
Köz tutmuş yüreğinde
hasret, kızıl bir gül gibi…
Yanağında son bahar.
Gözlerinde tükeniş…
Dikeni suskunluğunu kanatır,
Gülü umudunu kuşatır.
Sesi kalbini
Nefesi ümidini…
Her zerrem tanır
sesini.
Kaybolmuş bir neşenin
son notası gibi
Bilseydim…
Avuçlarımda saklardım
sımsıkı tutardım
umutsuz sabahlara
kanat çırpsın diye.
Bilseydim,
ezberlerdim her notayı.
Bir gün sessizlik
bütün kapıları kilitlediğinde
Anahtarı olurdun sessizliğin.
Tartışma
Yorumlar
Yoruma katılın
Yorum yazmak için hesabınıza giriş yapın veya yeni bir hesap oluşturun.
İlk yorum için alan hazır
Bu yazı hakkındaki ilk düşünceli yorumu siz yazabilirsiniz.