Dağ yamacında bir ev,
Görünür dallar arasından.
Yalnızlığım, sen görünme.
Yeşilin tonları birbirine karışır,
Sis iner vadilerin koynuna.
Yalnızlığım, sen karışma.
O uzakta;
Görünmekle kaybolmak arasında,
Pencerelerini aralarken
Gün, doğumla batım arasında soluklanır.
Yalnızlığım, sen yarışma.
Kalabalıklar telaşlarını kovalar,
Yollar birbirine yetişmeye çalışır.
Yalnızlığım, sen bekle.
Vakit daralır,
Bulutlar dağların omzuna çöker.
Yalnızlığım, sen otur,
Yalnızlığım, sen dinlen.
Bir ev kalır sisin içinde,
Bir de geçmeyen iç çekişler.
Herkes bir yere varmaya çalışırken,
Yalnızlığım, sen kendine yetiş. 🍃
Tartışma
Yorumlar
Yoruma katılın
Yorum yazmak için hesabınıza giriş yapın veya yeni bir hesap oluşturun.
Güzel yazmışsınız, tebrikler👏
Yanıt yaz
Yanıt yazmak için giriş yapın.
Teşekkür ederim🙏
Yüreğine sağlık canım ve ben buna bayıldım "Herkes bir yere varmaya çalışırken, Yalnızlığım, sen kendine yetiş" Çok etkileyici
Yanıt yaz
Yanıt yazmak için giriş yapın.
Kalemim, gönlüne dokunabilmişse ne mutlu 🙏🤗
Şiirde en çok hoşuma giden şey yalnızlığın bir düşman gibi değil, insanın kendisiyle konuştuğu bir yol arkadaşı gibi işlenmesi oldu. "Yalnızlığım, sen kendine yetiş" dizesi özellikle çok güçlü durmuş. Sisli atmosferle iç dünyanın dinginliği güzel bir uyum yakalamış. Kaleminize sağlık. 🌿
Yanıt yaz
Yanıt yazmak için giriş yapın.
Bu şiirde doğa sadece bir manzara değil, insanın kendi içine baktığı bir ayna gibi kullanılmış. Sis, dağ ve yalnızlık birbirine karışırken okuyucu da kendi sessizliğine dönüyor. Özellikle "Yalnızlığım, sen kendine yetiş" dizesi çok derin bir çağrışım bırakıyor. Kaleminize sağlık. 🍃
Yanıt yaz
Yanıt yazmak için giriş yapın.