Yazılar

Kim bilir, belki bir gün ben de seni saklandığın yerden çıkaracak ya da seni sonsuza dek içine gömecek o şiiri yazarım...

Siz camları sürekli olarak kırılan binanın ta kendisisiniz. Ya ayakta durup kırık camları gizleyerek rol keserek benliklerimizi yitireceğiz ya da bütün camları onararak toplum içerisinde gerçek benliklerin arasında var olmaya başlayacağız…

İnsan bazen kalabalıklar içinde de yalnızdır. Modern hayat bizi birbirimizden uzaklaştırmıştır. Teknoloji geliştikçe iletişim kurmak kolaylaşmış ama gerçek bağlar zayıflamıştır. Tanıdınız mı?

“Bu bir kriz değil,” diye geçirdi içinden, “yalnızca perdenin yırtığından sızan ışığın, toz zerrelerini görünür kılması...

Bir annenin yavrularına yetememenin acısı...

Kapanmak üzere olan bir kafede paylaşılan son patates, iki yabancının hikâyesini başlatır.

Çünkü benim başarım, bir liman olmak değil, o limanlara giden yolu aydınlatan sarsılmaz bir fener olmaktı. Tek başıma.

Aslında çok üzgünüm,/ Ve yalnız olmaktan çok daha kötü.

Hep bir şeyler eksik, Mesela şu eski hırkamın cebinde bulduğum bir bilet, Hangi istasyona giderdi, hangi şehre? Hatırlamıyorum. Hatırlamak, zaten en büyük eksiklik değil mi bazen? Birini sevmenin ortasında, Tam "tamamlandım" derken, İnsanın kendine yabancılaşması bir akşamüstü.