Bir Kadın, Bir Papatya, Bir Ömür

Mevsimler ardı ardına sürüklerken günleri, doğanın en âşık olunası zamanına sıra gelir yavaş yavaş. Güneş toprağın kalbine göz kırparken papatyalar coşkuyla uyanır dünyanın en güzel günlerine.

Ayrı bir hikâyesi vardır papatyaların; her biri kadınların iç dünyasından bir parçayı taşır üzerinde. Topraktan dışarı çıkarken gösterdikleri o sessiz gücü, rüzgâra ve her türlü darbeye karşı dimdik ayakta durabilme inancını, masumiyetleri ve kırgınlıkları anlatırlar. İncecik bir dalın üzerinde, kalplerindeki tüm güzellikleri yaprak yaprak sunar papatyalar. Gerçekten sevilirlerse coşar, en güzel yapraklarını açarlar dünyaya. Ama hoyrat bir ele denk geldiklerinde bir anda ezilip giderler. Sonra yeniden kendi topraklarında can bulsalar da değişmiştir artık o papatyalar. Derken, o sözde sevgiye âşık insanlar hoyratça koparırlar yapraklarını tek tek: “Seviyor, sevmiyor…”

Nereden bilsin ki papatya başkasının sevip sevmediğini? O zaten narin bir dokunuşla sevilmeyi beklerken, acımasızca yok edilir. Kadınlar da böyledir aslında; güçlü ama kırılgan, cesur ama yaralı, narin ve bir anda koparılıp atılan… Ama her şeye rağmen ardından yeniden can bulan. Papatyaları ağlarken kimse göremez; çünkü onlar gizli köşelerde ve gecenin en derininde ağlarlar, tıpkı kadınlar gibi. Sonra bükük bir boyunla vedaya hazırlanırlar hayata.

Nazlıdır papatya ama bir orkide gibi değildir; kırların asi kızıdır o. Kırılgandır, ama bir gül kadar da güçlüdür. İşte bu yüzden kadını en iyi anlatan çiçektir papatya. Saf sevgiyi, aşkı, masumiyeti simgeler. O kırılgan başını kaldırdığında her şeye göğüs gerer; sonunda gücü tükenince de sessizce veda eder… Bir kadının rüzgâra, toza ve yıpranmaya karşı dimdik durabilmiş masum ve kırılgan yanıdır papatya.

Belki de bu yüzden, kadınlar en çok papatya açtığında hissederler özgürlüklerini. Yine yaklaşıyor mevsimi; her sene olduğu gibi kadınlar yine kendi buketlerini kendileri alacak, kendi iç sesleriyle dertleşecekler. Ve yine kimseler görmeden, geceleri papatyalarla birlikte ağlayıp sabahları yeniden dimdik hayata sarılacaklar…