Gizem Gökmen

O kırılgan başını kaldırdığında her şeye göğüs gerer; sonunda gücü tükenince de sessizce veda eder…

Kim bilir, belki bir gün ben de seni saklandığın yerden çıkaracak ya da seni sonsuza dek içine gömecek o şiiri yazarım...

Siz camları sürekli olarak kırılan binanın ta kendisisiniz. Ya ayakta durup kırık camları gizleyerek rol keserek benliklerimizi yitireceğiz ya da bütün camları onararak toplum içerisinde gerçek benliklerin arasında var olmaya başlayacağız…

Ani bir sarsıntıyla o gizemli el havaya kalktı; dev saatin rakamları birer mızrak gibi üzerine saplandı. ŞAH-MAT.

Çünkü benim başarım, bir liman olmak değil, o limanlara giden yolu aydınlatan sarsılmaz bir fener olmaktı. Tek başıma.

İnsan kaygıları, çuvaldan dışarı sarkan iplerdir; fark edilmese de yürürken ayağına takılır.

Oysa büyümenin vites kolu elinde kaldığından beri darbeler hep emniyet kemerinin olmadığı taraftan gelmişti.

Zihnimizde canlandırdığımız, üzerinde özgürce müdahale etme imkânı bulduğumuz ve tüm duygularımızı sakladığımız o sahne arkası, nasıl olur da somut bir varlık kazanır?

Yarım kalmışlıklar son bulsun tüm sözlerin sonunda

Sahi, biz insanlığımızı ve masumiyetimizi ne zaman öldürdük?

Cama vuran yağmur damlalarını izlemek, bir fincan kahveden çıkan dumanın süzülüşünü seyretmek veya rüzgârda sallanan bir ağaç yaprağına takılıp kalmak… O an, geleceğe dair hiçbir plan veya geçmişe dair hiçbir pişmanlık yoktur.

Sahnede ışıklar söndü, perde kapandı; ama ben hâlâ o bitmeyen bekleyişin nöbetindeyim. Tıpkı Nazım’ın Piraye’si gibi; mağrur, derinden ve sessizce...