Mavi Bakışların Mirası

1919 yılının Mayıs ayıydı; ruhumun Samsun’un hırçın dalgaları arasında yeniden filizlendiği o tarihi milat...

Bandırma Vapurunun güvertesinde, ufku bir bıçak gibi kesen bir çift mavi gözle karşılaştım. O bakışlar, yalnızca bir kurtuluşun değil, bir milletin küllerinden doğuşunu müjdeleyen devasa bir güneşin habercisiydi.

 Ellerimizde sıkıca tuttuğumuz o hürriyet meşalesi, vatanın üzerine çöken karanlığı tek bir kıvılcımla dağıtıyordu. Gökyüzüne yükselen her meşale, memleketin kuytu köşelerinde kalmış umutları tek tek uyandırdı. Bizler, o berrak maviliğin peşinde, başımız dik ve kalbimizde sarsılmaz bir vatan aşkıyla yürümeye ant içmiştik.

 Tozlu postallar iskeleye değdiğinde, sanki yer sarsıldı, dünya bu vakur gelişin yankısıyla inledi. O’nun her adımında yarının sevinci, dik yürüyüşünde ise bin yıllık bir gururun heybeti vardı. Yanımızdan ağır ve kendinden emin adımlarla geçerken, hafifçe döndü ve fısıldadı: "Bu gün, sizin; bu gelecek, sizin."

Biliyordu; bizler emanetine canı pahasına sahip çıkacak, rüzgârın yönünü değiştirecek evlatlarıydık. Bu güvenle, gözü arkada kalmadan ama ruhu her daim üzerimizde bir gölge gibi bizle kalarak ilerledi.

 Şimdi, sarı saçlarını aydınlatan güneşin semalardan el salladığı o eşsiz tablonun bekçileriyiz. O mavi bakışların ardındaki mağrur dalgalanma, bugün bizim damarlarımızdaki asil kanda yaşıyor. Bize bırakılan bu kutsal toprakları savunmak ve her gün yeniden yaşatmak, bir ödevden öte; varoluşumuzun en büyük gayesidir.

 O gün Samsun’da yanan ışık, bugün bizim ellerimizde sönmeyen bir yangındır.

Ruhları şad olsun…