Yuzika

Evin matemi yavaş yavaş kalkarken. Taşlar yerine oturmaya başlıyor.

Karaoğlan, Çavuş Dede'sinin ölümüyle sarsıldığı sabah, bir yandan yatağına altını ıslatmanın çocuk utancını yaşarken bir yandan da evdeki derin yasa anlam vermeye çalışır. Zahide ablasının gizlice üstünü değiştirmesiyle çocuksu sırrı örtbas edilirken, dedesi cenaze namazının ardından köy....

Benim çocuklarım.Köyde, Maviş’in sevdiği Civan’la kaçması üzerine evde büyük bir namus ve öfke fırtınası kopar. Amcalar tüfeklenip atlarla yollara düşer, jandarmaya haber verilir, kadınlar ağıt yakar ve tüm sülale ayağa kalkar. "Kara Oğlan", Maviş Ablasına verdiği sözü...

Seninle de sensiz de içeride ben varım. Her şey yeterince eski. Ortalığı çok dağıtmayalım…

Bu bölümde köyde kesenek hazırlıkları sürerken Karaoğlan, uğur saydığı taşını kaybettiğini fark eder. Maviş, taşı ona geri kazandırırken Civan'dan gizlice bir mektup alır. Köy büyükleri Sarıkamış, Kurtuluş Savaşı ve Kore Savaşı'ndan hatıralar anlatarak geçmişin acılarını paylaşır.

Benim çocuklarımda ne kadar yol aldık..... Umarım okuyucusu bol olur.

When the power of love beats the love of power.... (Sevginin gücü, güç sevgisini yendiğinde...)

"Kaybolduğum denizden çıkmak için bir sebep adası bulmalıyım."

"Geçmişten kalma bir mektup."

Teşekkür ederim.

Yoksullukla büyüyen Veysel’in güvercin sevgisi, geçmişte yaptığı hatalar ve vicdanıyla yüzleşmesiyle derin bir iç hesaplaşmaya dönüşür.

Bir gecede yolları kesişen taşıyıcı, doktor ve annenin hikâyesi; öfke, vicdan, kayıp ve kaderin acı yüzünü aynı hastane koridorunda buluşturur.