Öykü

İtiraf etmeye cesaretiniz yoksa, karşınızdakini salak yerine koymaya hakkınız mı var sanıyorsunuz?

Benim çocuklarım.Köyde, Maviş’in sevdiği Civan’la kaçması üzerine evde büyük bir namus ve öfke fırtınası kopar. Amcalar tüfeklenip atlarla yollara düşer, jandarmaya haber verilir, kadınlar ağıt yakar ve tüm sülale ayağa kalkar. "Kara Oğlan", Maviş Ablasına verdiği sözü...

Dağ selam durdu Beken'e Ay önünü açtı. Beken biliyordu görev kutsaldı

Küçürek bir ayrılık

Kırık bir hikâye Görsel:Sait Mingu

...... Şarkı bitti. Kimse alkışlamadı. Çünkü bazı anlar alkışla değil, saygıyla uğurlanır.

Bu bölümde köyde kesenek hazırlıkları sürerken Karaoğlan, uğur saydığı taşını kaybettiğini fark eder. Maviş, taşı ona geri kazandırırken Civan'dan gizlice bir mektup alır. Köy büyükleri Sarıkamış, Kurtuluş Savaşı ve Kore Savaşı'ndan hatıralar anlatarak geçmişin acılarını paylaşır.

Topluma bir şey borçlu değilim. Toplum da bana.

Bu defter, ne yaparsa hayatını daha anlamlı kılardı?