YUSUF KARA

​"Sadece iki adam, tek bir oda ve insanlığın en büyük sorusu: Yaşamak mı, yoksa her şeye son vermek mi?"

Sadece kendi sesini duyan bir zihin, zamanla kendi hatalarını göremez hale gelir....

Anlatmak istediği çok şey yoktu. Çünkü kelimeler çoğu zaman yalan söyler, kelimeler eksik kalırdı; ama bir adresin gerçekliği yalındı. Mektubu postaneye teslim ederken, zarfın içine sadece bir yer bildirimi değil, bir "ihtimal" bırakırdı.

Siyasetin çirkinliği futbolun basitliği ticaretin hatta diyanetin fırsatçılığı tüm bunlar birer zehirli ağ gibi çökerken üstümüze elbette yağmura, şiire, denize ve rüzgara sığınacaktık

​Seni unutma zamanı geldi

Yaşamak umurumdaydı bir zamanlar. Bunu şimdi söyleyince bile biraz utanıyorum. Çünkü insan bazı cümleleri sadece gençken kurabiliyor; sonra o cümleler insanın elinde ağırlaşıyor.

Çarşının son kovboyu Hikmet hüzünlü bir hikayenin en sert oyunu

"Nezaket, ahlaktan ziyade sanattır."

Bu dünya fazla ciddi. Fazla hesapçı. Fazla aceleci.

Onun için rutin, hayatın kaosuna karşı örülmüş sarsılmaz bir kale duvarıydı.

Yağmurlu günleri pek sevmiyordu, sevemiyordu. Sevmeyi çok önceden ısrarla denedi ama su alan ayakkabıları buna pek izin vermiyordu. Hem köşe başındaki fırından aldığı simitler de ıslanabilirdi ve çay ocağı biraz da uzaktı.