Güç Tutkusu ile Anlam Arayışı

Maskelerin ve Aynaların Savaşı

İnsan, evrenin en büyük illüzyonudur; doğarken çıplaktır ama yaşarken üzerine geçirdiği kimliklerin ağırlığı altında ezilir. Çoğu zaman "iyi" dediğimiz kişi, kötülük yapacak kadar yüksek bir kürsüye henüz oturmamış, eline bir kırbaç geçmemiş gölgelerden ibarettir.

Karanlık, ışığın yokluğu değil; gücü eline geçiren insanın içindeki maskelerin düşmesidir..

Menfaat, insanın gizli efendisidir; o efendi doyduğu sürece insan, uysal bir evcil hayvan gibi kapıda bekler. Çıkar ağı koptuğu an, o uysal gölgeden bir canavarın peydahlanması sadece bir an meselesidir. Çünkü ahlak, cüzdanın ve tahtın güvende olduğu zamanlarda giyilen ucuz bir keten gömlektir; rüzgâr sertleştiğinde ilk feda edilen o olur.

İşte bu karanlık döngünün ortasında insanlık, iki farklı aynanın karşısına bölüşülmüştür.

Bir tarafta felsefenin kör kuyularında gezinen, psikolojinin dehlizlerinde kendi yaralarıyla yüzleşen, sosyolojinin merceğinden toplumsal çürümeyi izleyenler durur. Onlar, bilginin getirdiği o ağır ve asil acıyı taç gibi taşırlar. İnsanı anlamaya çalışan, onun varoluşsal sancısına ortak olan bir zihin, kolay kolay bir başkasının canını yakamaz. Çünkü bilir ki; ötekine fırlattığı her taş, aslında kendi ruhunun duvarına çarpmaktadır.

Felsefe insanın içine fırlatılan bir el bombasıdır; kendi enkazını gören biri, başkasının evini yıkmaya yeltenemez.

Entelektüel derinlik, kötülüğün önündeki en zarif barikattır; insanı melek yapmaz ama elindeki baltayı bırakmasını sağlayacak kadar bilincini inceltir. Bilmek, acı çekmektir; acı çekmek ise vicdanı diri tutar.

Diğer tarafta ise aynaları, kitleleri büyülemek ve kendi iktidarlarını kutsamak için birer silaha dönüştürenler vardır. Kürsülerden dökülen dini vecizelerin, meydanlarda yankılanan politik vaatlerin ve cüzdanların fısıldadığı ekonomik hesapların dünyasıdır bu. Din, siyaset ve ekonomi; gücü, parayı ve insan yığınlarını yönetme arzusuyla yanıp tutuşanların acımasız oyun alanıdır.

Cenneti vadedenler dünyayı cehenneme çevirir, dünyayı yöneteceğini söyleyenler ise insanı köleye.

Bu alanların havasını soluyanlar, er ya da geç gücün o zehirli şerbetinden içerler. Güç, vicdanı sağırlaştıran bir afyondur. "Büyük amaçlar", "kutsal davalar" ve "makro ekonomik dengeler" adına atılan her adım, bireysel ahlakı ezip geçen bir silindire dönüşür. Bu yüzden, buralarda gezinen her figür, potansiyel bir tehlikedir. Onlar insanı anlamakla değil, insanı uyuşturup yönetmekle ve pastayı bölüşmekle ilgilenirler.

Paranın ve gücün dili ortaktır: İkisi de önce vicdanı susturur, sonra sahibini konuşturur.

Nihayetinde hayat, anlamak isteyenler ile yönetmek isteyenlerin amansız savaşıdır. Biri ruhu inceltir, diğeri gücü biler. Ve ne yazık ki tarih, her zaman gücü bileyenlerin yarattığı o vahşi gürültüyü, ruhu inceltenlerin sessiz çığlığına tercih etmiştir. İnsanlık tarihi, ne yazık ki düşünürlerin değil, tiranların bıraktığı izlerle doludur.