Özgür SARI

Bozkırın ağacı, denizin kıyısında sessizce bekliyordu. Herkes denizi seyrediyordu; ben ise denizi seyreden bir kavağı... Onu izlerken anladım ki bir ağacın anlamını yalnızca yaşadığı coğrafya değil, yüzyılların ona yüklediği hafıza da belirliyor. Belki de insanın hikayesi tam burada başlıyor.

Bazı yolculuklar vardır; insan bir şehre değil, kendi içine gider… Ege’nin ortasında başlayan o deniz yolculuğunda, rüzgârın ve sessizliğin arasında Samos’a ulaştım. Pisagor’un heykelinin karşısında uzun süre durdum. Heykelde barınan bir sırrın ölümsüzlüğünü gördüm. Bu sır nedir? Peki...

Ruhunun sesini kaybetmek istemeyen bir insanların hakikat, ahlâk ve sığınak arayışında bıraktığı sessiz izlerin harflere dönüşmüş hâlidir.

İnsanın duyguları çoğu zaman birbirine karışır. Ortancalar da böyledir; toprağın koşullarına göre renk değiştirirler ama özlerinden vazgeçmezler.

Toprağın karanlığına rağmen açan her çiçek, insan kalbinin de yeniden yeşerebileceğini fısıldar.