Yalnızlığın Şiirdeki Sesi

Yalnızlığın Şiirdeki Sesi

​Yalnızlık, kırılgan ve gölgeli duyguların edebiyat tarihine bıraktığı en derin, en silinmez izlerden biridir. Francesco Petrarca’nın içsel arayışlarından Giacomo Leopardi’nin kasvetli melankolisine, Emily Dickinson’ın odasındaki sessizlikten Rainer Maria Rilke ile Antonia Pozzi’nin zarif kabullenişlerine kadar... Şiirde kimi zaman açık bir çığlık, kimi zaman ise yalnızca sezgisel bir sızı olarak karşımıza çıkan bu duygu; insanı kaçınılmaz olarak kendiyle baş başa kaldığı o kadim ve vazgeçilmez durağa taşır.

Belki de şiirin asıl başladığı yer tam olarak burasıdır: İnsan kalabalığın gürültüsünden çekilip kendi sesinin sesini duymaya başladığı an.

​Harflerin birer notaya dönüşmesi kalbin huzursuz bir özlemle dolduğu ve dikkatin bütünüyle "dile getirilemez olanı" aramaya adandığı zamanlarda bilinçsiz bir taksirle insanın kendi ruhunu yaraladığı vakitte denk düşer.

Bazı acıları tercüme edecek dil, ancak aradan yıllar geçtikten sonra olgunlaşır. İnsanın kendi bilinciyle yürüttüğü o derin iç sohbetin ön şartı, yalnızlığı tekrar ve tekrar yaşamaktır.

​İçimizdeki Yaralara Sığınak: Şiir ve Sessizlik

​Zihnimize aşk çeşmesinden şiirsel sözlerin aktığı bu anlar, hayatın açtığı pek çok yaraya merhem olur.

Bizi sirenlerin gürültülü çağrısından, kandırmacalardan ve dış dünyanın boğucu etkisinden kopararak kendi kabuğumuza döndürür. Rilke’nin Genç Bir Şaire Mektuplar’ı ya da Nietzsche’nin büyüleyici metinleri; bizi kırılgan, cisimsiz ve kolayca yitirilen, fakat belleğimiz için hatırlanması şart olan yalnızlık imgelerine götürür.

​Peki ya bugün? Şiirin o incecik, esrarengiz, aydınlık ve narin sesi artık ruhumuza temas etmiyor mu? Schubert’in iç sızlatan bir melankoli ve dile gelmez bir özlemle kuşatılmış Lieder’lerinde yankılanan yalnızlık, bütünüyle sessizliğe mi gömüldü?

​Artık şiirin zamanı değil mi yoksa?

​Oysa yalnızca felsefenin değil, ruhu şifalandırmaya çalışan psikiyatrinin de şiire ihtiyacı vardır. Çünkü insanı yalnızca tanımlamak, teşhis etmek yetmez; bazen onun derin suskunluğuna da kulak vermek gerekir. Bazı yaralar, ancak insan kendi içindeki sesi yeniden duyabildiğinde iyileşmeye başlar.

​Mektuplarda Sen: Şiirsel Bir Veda

​Kendi şiirsel yolculuğumda da yalnızlığın kapımı sık sık çalması tesadüf değildir. O yalnızlık, b​azen bir vedanın eşiğinde durur,b​azen unutmanın imkânsızlığını teyit eder, ​bazen de sevmenin kendisinden çok, sevmiş olmanın cesaretini yere ve göğe duyurur.

​Kimi zaman ise insanı kurtaracak tek şeyin, en sevdiklerinden bile uzaklaşmak olduğunu korku ve dehşetle kendime hatırlatır.

​Mektuplarda Sen adlı şiir kitabımda yer alan şu dizeler, işte tam olarak böylesi bir içsel kabullenişin ve derin iç sohbetin eseridir.

"Biliyorum,

Hatırlanmaya layık olmayan hatıraların,

Hârı, nârı, isi üstünde; külü ellerinde.

Göğe kalkan avuçlarım arasında ateş! Güneşe nispet!

Sığındım resmine,

Çiğ tanelerine karışık yasım!

Hoşça kal dedim,

Sensizliğe, sensizliğe de!

​Unutmaya çalışıyorum, sevdiğim ne varsa!

En çok da seni unutma çaresizliğini yaşıyorum!

Seni sevmesini unutarak, gidiyorum!

​Gülüşünün cennetine,

Görüşmek üzere!"