İKİLEM

Beynimi tek bir konuya odaklayamıyorum. Bekliyorum bir konunun gelmesini sonra başka bir konu geliyor. Diğerinin yerini alıyor. Deniyorum odaklanmayı ama sözler yetersiz kalıyor. Beyin süzgecim öyle zorlanıyor ki… Yaklaştığım anlamlara fazlasıyla uzak kalıyorum. Gördüğüm renkleri gökkuşağı tamamlamıyor. Beklediğim ilhamı süzgeç kaldırmıyor. Ne yaptığımı bilmeden sadece yazıyorum çoğu zaman. Çünkü ancak öyle rahatlıyorum. Yazmak ruhumun yegâne ilacı. Kopamıyorum.

Yazdıkça hafifleyip sonra tekrar yükleniyor dertler. Gündüzler sanki daha aydınlık yazdıkça. Yazdıkça nefes alıyorum. Buldukça kaybediyorum anlamları. Hayal ettiğim cümleleri sığdıramıyorum kâğıda. Her düşüncem işlemci kartımdan büyük. Her cümle ekran kartımı külüstüre çıkaracak gibi. Her paragraf elektrik sızıntısı. Her his sona bir adım daha yaklaşmak.