Ben Bu Soruyu Çözemedim

Yaşamın kendisi başlı başına bir sınavdı, doğru. Biz bu gerçeği, kâğıtlar önümüze çoktan dağıtıldığında fark ettik. Diğer sınavlardan farklıymış bu sınav; tek bir soru var bu büyük, uçsuz bucaksız ve bembeyaz boş bir kâğıdın üzerinde. Bir tek yanlışın, hayatın boyunca biriktirdiğin bütün doğruları bir anda sildiği ve asla kurtarması olmayan bir sınav bu.

Ne bir konu ne bir cevap anahtarı verildi bizlere, ne de önceden çalışabileceğimiz soru örnekleri… Konularımız bile farklıydı. Hepimiz o hayatın en gafil anında, en hazırlıksız halimizle yakalandık bu sınava. Belki de bir hazırlığın mümkün olmadığını anlamaktı asıl mesele. Ama hayatın kuralıydı bu zaten.

Sınav sonucu büyük bir tokat gibi kalbinin tam ortasına çarpar. Bu öyle bir darbedir ki etkisi içeride kıyametler koparsa da çarpmanın sesini dışarıdan kimse duyamaz. Dünya, üzerinde görünmez yara izleriyle dolaşanlarla dolu. Herkesin kalbinde derin bir tokat izi vardı aslında. O sesleri kimse duymadı, kimse kimsenin içindeki o sağır edici çığlığa kulak vermedi. Sadece biz duyduk birbirimizi; aynı dertten muzdarip, aynı sessizlikle yaralanmış ve nihayetinde o büyük acıyla sınıfta kalan insanlar…

Sınıfın o ağır sessizliğinde parmak kaldırıp, tüm samimiyetimle “Ben bu soruyu çözemedim!” diye haykırmak istedim. Anlatamadım. Çünkü ne yol gösterecek bir öğretmen vardı başımızda ne de yanlış yapmamızı engelleyecek bir gözetmen.

Tek bir kalem...

Yalnızdık. Kendi boş kâğıdımızla, kendi cevapsızlığımızla baş başaydık. Geriye sadece o kaçınılmaz gerçek kaldı:

Tek bir soru ve tek bir cevap…