Kırık Aynaların Dansı

Etrafımda kırık ayna parçalarının ışıltılı dansı var. Her bir kıymıkta, bana dikilmiş bir çift göz gibi duran anılar... Onları birleştirmeye kalksam, ellerimden önce yüreğim kesiliyor. Yansımaların gözümü alan o keskin parıltısı yüzünden uzanamıyorum geçmişe. Bazı parçalar bıçak kadar keskin; belli ki zamanın en acımasız olduğu anlardan kopmuşlar. Bazıları ise toz zerresi kadar ufak ama düştükleri yerde yüreğime batıyorlar. En çok canımı yakanlar ise battığı yerden bir türlü çıkaramadığım o derin kıymıklar.

Rengârenk uçurduğum balonlar, hayatın sivri dikenlerine yenik düşmüştü çoktan. Kırık hatıraların üzerinde yürüyordum; ayaklarımda sızlayan kesikler, ruhumda ise sarılamayan yaralar vardı. Bu enkazı toparlamak için o saklı gücü içimde bulmam epey zaman aldı. Yeniden yüzleşmenin gerginliğiyle bir karar vermeliydim: Ya açılan yaraları kabul edip kanayacaktım ya da parçaları birleştirip olan biteni bir seyirci gibi izleyecektim.

Anılar, cam kırıklarının arasında gidip geliyordu. Rüzgâr her estiğinde, kulaklarımda o aynanın kırılma sesi çınlıyordu. Ses hem ağlıyor hem gülüyordu... Hangisi hüzün, hangisi özlem ayırt edemiyordum. İyi anıların bile can yaktığı o parçalara tutunmak, ruhumda yeni yaralar açmaktan başka bir işe yaramıyordu. Acısı bol olan parçalar ise kanatmak için pusuda bekliyorlardı.

Son bir gayretle, hepsini süpürüp atmaya karar verdim. Güneşin kalbinden söküp ördüğüm sarı kurdeleleri elime aldım. Her bir kurdele iplik iplik ayrılsa da bu cam kırıklarını temizlemeye kararlıydım. Sarılarım parladıkça, içimdeki maviler güçlendi. Elime yeni bir "sır" geçti ve ben, yeni hayatımın aynasını kendim inşa etmeye karar verdim. Artık eski görüntülerin değil, taptaze bir yaşamın yansıdığı bir ayna var karşımda. Rüzgârın taşıdığı ses bir pişmanlık ağıdı değil, yeniden doğuşun melodisi şimdi...

Bu melodinin notaları bana ait. Kimsenin haberi olmadan bestelenen yeni duygular bunlar. Arada bir burnuma eski, tanıdık bir koku çalınsa ve buruk bir gülümseme yaratsa da o kırgınlıklar artık ışığın nereden içeri gireceğini gösteren birer pencere sadece. Ellerimdeki yaşanmışlık kalıntılarını o "sır" ile temizledim; yeni aynamda geçmişin gölgesi kalmasın diye.

Uzun mücadelelerin sonunda kendime has bir ayna yarattım. Olmasını istediğim ne varsa o sırrın içine gizledim; umudumu her kaybettiğimde o saklı mucizeleri görebilmek için. Kimsenin kırmasına, devirmesine izin vermedim. O aynaya bakan herkes kendi suretini, bense yaşamak istediklerimi görüyorum artık.

Ve bu sefer; kırıklar değil, saklanan güzellikler dans ediyor rüzgâr ve güneşle birlikte.