Sınıfın Sessizliği ve Vicdanın Sesi

Umutları ve hayalleri avuçlarına sığdırdımız çocuklar, bugün kalem tutmak yerine kurşunlardan kaçmaya çalışıyor. Bir okulun bahçesinde yankılanması gereken o şen kahkahalar, yerini uğultulu bir korkuya ve soğuk bir sessizliğe bıraktı. Canını korumak için pencerelerden sarkan, hayata tutunmaya çalışan o masum bedenleri gördükçe; insanlık dediğimiz o büyük kavramın ne kadar kırılgan olduğunu bir kez daha anlıyorum. Hiçbirine zarar gelmesin, bir saç teli dahi incinmesin diye gövdesiyle siper olan öğretmenler... Onlar sadece ders anlatmıyorlardı; onlar öğrencilerinin yarınlarını korumak için en önde duruyorlardı.

Can yakıcı olan, sadece giden hayatlar değil; bir daha asla geri getiremeyeceğimiz o pırıl pırıl evlatlarımız ve her geçen gün biraz daha korkuyla baktığımız geleceğimizdir. Bir çocuğun gözlerindeki o derin korkuyu nasıl silebiliriz? Hangi destek, hangi teselli cümlesi çocukların dünyasında açılan bu yarayı iyileştirme gücüne sahiptir?

Haylaz, yaramaz, uslu, tembel ya da çalışkan; ne fark eder ki? Hepsi evlatlarımız ve hepsi geleceğimiz. Hain bir kurşunun önünde, henüz hayatının en taze döneminde olan çocukların can vermesi, vicdanın yok olduğu yerdir.

Ya öğretmenler? Bir harf, hayata dair bir ders öğretebilmek için, bir zihni daha aydınlatabilmek için, ülkenin geleceğini kurtarabilmek için yola çıkan meslektaşlarım… Onların fedakarlıkları ve mücadeleleri hiçbir kelime ile ölçülmez.

Hayatımda ilk defa insan olduğum için utandım. Güvenli hissettiğim evimde, okulumda bir bardak su içmekten utandım. Sınıfımda kendi öğrencilerimin başını okşarken utandım.

Ben utandım, evet; bu yıkıma sebep olanlar utanmadılar. Benim içimdeki utanç ve acı bu olaylar bitene kadar kapanmayacak…