Akşamsefası Bakışlar

Bakışlarının içinde saklı, henüz anlatılmamış hikâyeler var… Sanki yıllarca hayalini kurduğum o tek masalı bana yeniden fısıldıyorlar. O keskin bakışların hizasında durmak, o derinliğin esiri olmak, bu hayattaki en büyük ve en naif özlemim.

Gözlerinde tam bir akşamsefası rengi var; hem derin hem de hasret dolu. Bazen sen bile bilemezdin hangi duyguya sığınman gerektiğini. Etrafına o meraklı gözlerle bakarken, yeni bir hayatın tazeliğine mi kapılacağını, yoksa geçmişin tozlu anılarına mı tutunacağını seçmeye çalışırdın.

Kalbin, yeni renklerin heyecanıyla ürkek bir kuş gibi çırpınırdı, ama sen; biraz korkudan, biraz da utangaçlıktan olup biteni grilerin arkasından izlemekle yetinirdin. Uzakların aslında sana ne kadar yakın olduğunu biliyordun. Yine de geride bıraktığın yoldan sessizce anılar toplamıştın çantana…

Unutmamak için değil, emin olmak için yanındaydı o anılar. Hayallerini uçuşturacak rüzgârlara karşı onları birer siper gibi taşıyordun. Kendi dünyanı korumaya alıyordun; sadece yeniden kırılmadan, güvenle ilerleyebilmek için. Oysa senin koruma çaban, içinde gizli bir paylaşma arzusunu da taşıyordu yanında. Sen anılarını rüzgârlara karşı siper ederken, aslında o rüzgârın bir gün bizi aynı kıyıda buluşturacağını sessizce bekliyordun. Avuçlarında biriktirdiğin o yaşanmışlıklar, bugün benim kelimelerime rehber olan deniz fenerine dönüştü. Geçmişin gölgesinden çıkıp, yeni rengin içine yürümenin vakti geldi.

Ve şimdi, kalemim ilk defa senin için ayağa kalkıyor. Yeniden buluşmanın, hasretin o en derinlerinden süzülüp gelen mürekkeple dökülüyor bu satırlar. Biliyorum ki bu kelimeler, bir gün sessizce gözlerimizin arasından kalbimize akacak...